Bouw van een tumulus Ve millénaire av. J.-C. (≈ 100 av. J.-C.)
Necropolis tussen de oudste in de Atlantische Oceaan
1791
Verkoop als nationaal goed
Verkoop als nationaal goed 1791 (≈ 1791)
Voormalige Cisterciënzer priorij en boerderij verkocht
1987
Einde archeologische opgravingen
Einde archeologische opgravingen 1987 (≈ 1987)
15 jaar onderzoek geleid door Burnez
Juin 1993
Opening van het museum
Opening van het museum Juin 1993 (≈ 1993)
Openbare opening na de bouw
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Kerncijfers
Claude Burnez - Archeoloog
Geregisseerd de opgravingen tot 1987
Jean-Pierre Mohen - Archeoloog
Co-directioneerde de opgravingen van de site
Jean-François Milou - Architect
Ontworpen het moderne museum in 1993
Oorsprong en geschiedenis
Het Tumulus Museum is het resultaat van 15 jaar archeologische opgravingen (tot 1987) op de megalithische necropolis van Bougon, geleid door Claude Burnez en Jean-Pierre Mohen. Deze site, eigendom van het departement Deux-Sèvres sinds 1873, onthult tumulus daterend uit het vijfde millennium, een van de oudste op de Atlantische gevel. De overblijfselen, verdeeld over twee hectares, omvatten vijf begrafenismonumenten en gereconstrueerde prehistorische habitats, zoals een 40 meter lang huis.
In 1991 besloot het departement een museum te bouwen om deze ontdekkingen te verbeteren, die in juni 1993 werd ingehuldigd. Het gebouw, ontworpen door architect Jean-François Milou, bevat transparantie (metaal en glas) en overblijfselen van een 14e eeuwse Cisterciënzer priorij, waaronder een kapel, een boerderijhuis en een 17e eeuwse schuur. Deze ruimtes, tot de Revolutie uitgebuit als boerderij, werden in 1791 als nationale goederen verkocht. Het museum, genaamd Musée de France, fungeert ook als het Centre for Conservation and Studies of Collecties (CCEC).
De site biedt een familiepad dat leidt naar de necropolis, met labyrint en reconstructie van prehistorische habitats. Het ligt op 500 meter van de tumulus, in een landelijke omgeving, biedt een onderdompeling in de Atlantische Prehistorie, met behoud van een unieke archeologische en architectonische erfgoed. De collecties, departementaal en regionaal, illustreren de belangrijkste stadia van deze periode en de expertise van megalithische bouwers.
