Oprichting van ingenieursbureaus 1667-1675 (≈ 1671)
Eerste creatie onder het oude regime.
1851
Transformatie naar een civiel ziekenhuis
Transformatie naar een civiel ziekenhuis 1851 (≈ 1851)
Openbare doorgang.
1855
Installatie van Engineering en Bruggen en Chaussées
Installatie van Engineering en Bruggen en Chaussées 1855 (≈ 1855)
Terrassen en bekkens.
8 mai 1902
Vernietiging door uitbarsting
Vernietiging door uitbarsting 8 mai 1902 (≈ 1902)
Berg Pelee verwoest Saint-Pierre.
1988-1989
Archeologisch onderzoek en schoolplein
Archeologisch onderzoek en schoolplein 1988-1989 (≈ 1989)
Herontdekte resten.
12 décembre 1996
Historische monument classificatie
Historische monument classificatie 12 décembre 1996 (≈ 1996)
Bescherming van ruïnes (kadaster C 449).
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
De ruïnes (C 449): indeling bij decreet van 12 december 1996
Kerncijfers
Information non disponible - Geen teken in de broncode
In de teksten worden geen specifieke actoren genoemd.
Oorsprong en geschiedenis
Het Bureau du Génie et des Ponts et Chaussées, gelegen aan de Rue Levassir in Saint-Pierre en Martinique, is een historisch gebouw gebouwd op drie boven elkaar geplaatste terrassen, verbonden door een centrale trap en ingericht met bekkens. Het werd opgericht tussen 1667 en 1675 en was eerst een thuis-voorziening (Hardy-Desruisseaux) voordat het een burgerziekenhuis werd in 1851, toen een administratief kantoor in 1855. De architectuur, gekenmerkt door watervallen en wetenschappelijk waterbeheer, weerspiegelde de vindingrijkheid van koloniale constructies.
In 1862 was de site uitsluitend gewijd aan de service van Engineering. De gebouwen, van rechthoekig plan met een vloer en een dak met lange secties, werden vernietigd tijdens de uitbarsting van de Peleeberg in 1902. Na de ramp werd de site gebruikt om haantjes te bestrijden en cassave te produceren. Archeologische opgravingen, gelanceerd in 1988, onthulden belangrijke overblijfselen, wat leidde tot de oprichting van een schoolplein in 1989.
De site, geclassificeerd als een historisch monument in 1996, onderscheidt zich door de terrassen, de steunmuur en de ruïnes, de enige elementen gespaard door de uitbarsting. Een plan van 1868, van de Atlas van Militaire Gebouwen, documenteert zijn architectuur voor de vernietiging. Tegenwoordig getuigt het van de koloniale geschiedenis van Martinique en van bouwtechnieken aangepast aan vulkanische reliëf.
Water, alomtegenwoordig in design (fontaines, bekkens, watervallen), illustreert de aanpassing aan de klimatologische en topografische beperkingen van Saint-Pierre. De bovenste terrassen huisvesten het hoofdgebouw, terwijl de lagere verdiepingen stallen en een wachtkamer herbergden. De uitbarsting van 1902 markeerde het einde van het bestuurlijk gebruik, maar de opgravingen konden zijn ruimtelijke organisatie en zijn rol in koloniaal stadsbeheer reconstrueren.
Mededelingen
Log in om een beoordeling te plaatsen