Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De voormalige Patin caféfabriek, gelegen op 8 rue de Lévis in het 17e arrondissement van Parijs, is een zeldzaam voorbeeld van industriële architectuur uit de late 19e eeuw. Gebouwd tussen 1885 en 1889 door Étienne Gillet, combineert het een Eiffel-stijl metalen structuur, steen en bakstenen gevels, en eclectische decoraties die koffie (keramische bonen, plantaardige friezen) oproepen. De braadfabriek, vergezeld door een eigen hotel en een winkel, verving een oude balzaal, de vergaderzaal, een plaats voor politieke bijeenkomsten in de 19e eeuw.

De site heeft een uitgesproken sociale geschiedenis: in 1840 transformeerden de Patin-cafés de oude cabaretzaal in een ruimte voor politieke bijeenkomsten, met gastvrije figuren als Louise Michel, Gambetta of Victor Hugo. In 1884 werd een anarchistische bijeenkomst onderdrukt door de politie. De fabriek, die actief was tot de jaren 1980, werd omgezet in appartementen, terwijl de winkel werd overgenomen door de Richard Counters. Zijn inscriptie in historische monumenten in 2021 beschermt zijn gevels, daken en binnenplaats, met de nadruk op zijn architectonische en gedenkteken erfgoed.

Het Haussmann gebouw op straat, gebouwd in 1906 door Charles Gillet (zoon van Stephen), vervangt de oude structuren en bestendigt de handel in koffie, chocolade en thee. De decoratie omvat bloemmotieven en verwijzingen naar koffie, zoals gesneden ramen van het eigen hotel of gevel uitlopers. De fabriek, met zijn metalen frame en glazen ramen, illustreert de technische vernieuwing van die tijd, terwijl haar stilistische eclectiek de smaak van de Parijse industriële bourgeoisie weerspiegelt.

Voor zijn industriële roeping herbergde de site een reusachtig cabaret (1810) dat in staat was 5.000 mensen te verwelkomen, daarna een grote politieke vergaderruimte onder de Derde Republiek. De vergaderzaal, gelegen nabij de barrière van Monceaux, was een hoge plaats van het openbare leven van Parijs, bezocht door beroemde sprekers. Industrial Étienne Gillet, door de installatie van zijn brandende fabriek (1885), markeerde de overgang naar een industrieel tijdperk, met behoud van een sociale en politieke dimensie op de site.

De fabriek stopte in 1987, na een eeuw van gebrande koffie productie. De overgang naar huisvesting in de jaren tachtig behoudt gedeeltelijk zijn erfgoed, terwijl de vermelding "CAFÉS E. PATIN, MIJN FEES IN 1840, nog zichtbaar op de gevel, herinnert aan zijn verleden. Tegenwoordig combineert de site winkels (waaronder een coffeeshop), huizen en historische herinneringen, die de stedelijke en economische veranderingen van Parijs belichamen.

Externe links