Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De vallonnetgrot werd in 1958 ontdekt door een 8-jarig kind, Marianne Van Klaveren, die stukken calciet verzamelde. Ze waarschuwde René Pascal, een amateur historicus, en vervolgens experts als Louis Barral. De systematische opgravingen, geleid door Henry de Lumley vanaf 1962, onthulden gesneden stenen gereedschap (oldowayens) en beenderen van dieren uit 1,15 miljoen jaar oud, waardoor deze site een van de oudste in Frankrijk.

De grot, 110 meter boven Menton Bay, heeft vijf verschillende sedimentaire lagen. Laag III (ongeveer 1 miljoen jaar) is de rijkste: het bevat lithisch gereedschap (111 stukken kalksteen, zandsteen of vuursteen) en botten van 25 soorten zoogdieren (grotberen, zwaardtanden tijger, zuidelijke olifant). Mensen, waarschijnlijk aaseters, braken daar botten om het merg eruit te halen, zonder sporen van vuur of permanente bewoning.

De gegevens combineren paleomagnetisme (Jaramillo-periode) en uraniumpruim (2017), wat de leeftijd van gereedschappen tussen 1,2 en 1,1 miljoen jaar bevestigt. De grot, geclassificeerd als Historisch Monument in 2004, illustreert ook grote klimatologische variaties: laag II (meer dan 1,05 Ma) onthult een tropische mariene omgeving met schelpen, terwijl laag IV (900 000.

De site werd bezocht door grote roofdieren (hyena's, panters) die d-herbivore karkassen (cerfs, bizons, neushoorns) bracht. Mensen gebruikten deze overblijfselen met rudimentaire gereedschappen, zonder georganiseerde jacht. Er is geen bewijs gevonden van een vast leven, wat suggereert dat er eenmalig bezoek is. De grot blijft een uitzonderlijke getuige van de eerste menselijke beroepen in Europa.

Externe links