Eerste regel XIIIe siècle (≈ 1350)
Kasteel bekend uit deze periode.
XVe siècle
Hoofdconstructie
Hoofdconstructie XVe siècle (≈ 1550)
Bouwen van het huis en toren lichaam.
Vers 1850
Gedeeltelijke sloop
Gedeeltelijke sloop Vers 1850 (≈ 1850)
Centrale Logis vernietigd voor de Louisière.
26 octobre 2004
Historisch monument
Historisch monument 26 octobre 2004 (≈ 2004)
Totale bescherming van de resterende resten.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
Het oude kasteel in zijn geheel, evenals de bodem van de percelen AL 32, 35, 199, 203, 206, 209: inschrijving bij bestelling van 26 oktober 2004
Kerncijfers
Information non disponible - Geen karakter geciteerd
Bronnen noemen geen namen.
Oorsprong en geschiedenis
Het oude Château de Montravers, genoemd uit de 13e eeuw, vindt zijn architectonische essentie vooral in de 15e eeuw. Op dat moment bestond het uit een lichaam van rechthoekige huizen geflankeerd door torens, een vleugel in ruil voor plein, en een omtrek rondom een binnenplaats. Een kapel, met een schip en gewelven op dogische kruisen, voltooide het geheel. Dit kasteel, typisch voor middeleeuwse forten, weerspiegelde zowel een defensieve als residentiële functie, aangepast aan de behoeften van de lokale heren en aan de feodale organisatie van de regio.
In de 19e eeuw onderging het kasteel grote veranderingen. Rond 1850 werd het centrale deel van het huis gesloopt, en zijn materialen hergebruikt om een nieuwe residentie te bouwen genaamd de Louisière. Deze wijzigingen hebben de oorspronkelijke structuur aanzienlijk veranderd, waardoor alleen het noordelijke deel van het huis, de kapel, evenals fragmenten van de gewone en een aangrenzende boerderij, waarschijnlijk opgericht in de zeventiende of achttiende eeuw. Deze overblijfselen getuigen nu van de architectonische veranderingen en opeenvolgende toepassingen van het terrein, tussen defensie, seigneuriële habitat en landbouwexploitatie.
Het Oude Kasteel van Montravers is sinds 26 oktober 2004 geclassificeerd als een historisch monument en beschermt daarmee alle resterende resten, inclusief de bodem van de omliggende percelen. Deze bescherming onderstreept het belang van het erfgoed, zowel voor zijn middeleeuwse architectuur als voor zijn rol in de lokale geschiedenis. De nauwkeurigheid van de locatie, die a priori als bevredigend wordt beoordeeld, maakt het mogelijk studies of gerichte bezoeken te overwegen, hoewel de toegang en het huidige gebruik ervan (bezoeken, verhuur) niet in de beschikbare bronnen worden beschreven.