Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Venus de Quinipily is een granieten standbeeld van 2,15 m, met een naakte vrouw met haar armen gekruist onder haar borst, met een hoofdband. De oorsprong ervan blijft besproken: sommigen zien het als een Gallo-Romeinse werk (I eeuw v.Chr.), gemeld uit het Oosten door Romeinse soldaten, terwijl anderen, zoals de Egyptenaar Sylvie Caroff, suggereren een 17e eeuwse sculptuur, geïnspireerd door de cariatiden van het kasteel van Quinipily. Het beeld werd oorspronkelijk vereerd in Bieuzy-les-Eaux onder de naam Notre-Dame de la Couarde of Grock er Hoard ("de oude voogd" in Breton), object van een lokale cultus die door de kerk als heidens werd beschouwd.

In de 17e eeuw werd het standbeeld tweemaal in de Blavet (1661 en 1670) geworpen door de Jezuïeten en de bisschop van Vannes, Charles de Rosmadec, om bijgelovige praktijken uit te roeien. De boeren, die tegenslagen toevoegden aan hun verdwijning (slechte oogsten, het ongeluk van Claude de Lannion), brachten het telkens naar buiten. In 1695 nam Pierre de Lannion, de zoon van Claude, haar mee naar het kasteel van Quinipily in Baud, waar ze werd gerestaureerd of vervangen door een kopie. Hij graveerde op zijn voetstuk Latijnse inscripties apocrief, het oproepen van Julius Caesar en een vermeende oude oorsprong.

De Venus de Quinipily is een historisch monument in 1943 en is gebaseerd op een monumentale granieten fontein, waaronder een 3500 liter monolithische tank, mogelijk zijn originele niche. Zijn iconografie (een sjaal die doet denken aan Isis, hiëratische houding) en zijn tumultueuze geschiedenis tussen vernietiging, populaire aanbidding en seigneurisch herstel maken het een symbool van religieus syncretisme in Bretagne. Prosper Mérimée, in 1836, noemde het een vals antiek, misschien inspirerend voor The Venus d'Ille. Vandaag trekt het bezoek aan het park van de ruïnes van het kasteel van Quinipily.

Externe links