Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Romeinse overblijfselen van Caparoon tot Fontvieille maken deel uit van een watertoevoersysteem dat in het midden van de eerste eeuw werd gebouwd om Arles te voeden. Dit zuidelijke aquaduct, ongeveer tien kilometer lang, veroverde de Alpilles-bronnen boven Maussane en Paradou, door de vallei van de Arcs ten zuiden van Fontvieille. Hij voegde zich bij een tweede aquaduct, Saint-Rémy, in een convergentiebekken in Fontvieille voordat hij 12 km naar Arles ging, inclusief ondergrondse structuren en waterbruggen.

In de 2e eeuw werd het zuidelijke aquaduct omgeleid naar het Barbegal molencomplex, waar het water 16 auget wielen draaide om het graan te malen. Deze plaats, 61 m lang, wordt beschouwd als de hoogste concentratie van mechanische kracht in de oude wereld, met een geschatte productie van 4,5 ton bloem per dag, voldoende om de 12.500 inwoners van Arles voeden. De opgravingen van de jaren negentig bevestigden het civiele gebruik ervan en keerden de hypothese van militaire of staatsexploitatie om.

Het complex, gedeeltelijk geclassificeerd als een historisch monument in 1886 en 1937, bestaat uit twee parallelle waterbruggen die de vallei van de Arcs doorkruisen. De ene werd gebruikt voor het Arles aquaduct, de andere voor de Barbegal bypass. Het kanaal werd verdeeld in twee armen, die elk 8 molens voeden, gescheiden door een centrale trap. Het totale vermogen, geschat op 50 kW, werd verdeeld over de 16 wielen, elk ontwikkelen ongeveer 3 kW. Significante overblijfselen, waaronder een in 2020 teruggekeerd wiel, zijn ter plaatse of op het Château de Montauban te zien.

De ingenieur Q. Candidius Benignus, lid van het lichaam van de timmerlieden van Arles, werd voorgesteld als een mogelijke ontwerper van het complex, hoewel deze toeschrijving is gebaseerd op een suggestieve begrafenisinscriptie en de veronderstellingen van Fernand Benoit. Recente opgravingen (2017-2020) hebben geholpen om een wiel te reconstrueren, wat Romeinse hydraulische technieken illustreert. Vandaag de dag, de site blijft een uitzonderlijke getuigenis van oude industrialisatie, het combineren van technische innovatie en landschap integratie.

Barbegal frezen, actief vanaf het begin van de 2e tot het begin van de 3e eeuw, was waarschijnlijk verbonden met een Romeinse villa nabij de Merindool. Een onderzoek uit 2018, waarin kalksteenafzettingen op de wielen worden geanalyseerd, suggereert dat meel werd gebruikt om brood te produceren voor bootbemanningen, wat de regionale economische rol van de site benadrukt. Gedeeltelijk gerangschikt in 1937 behoudt de site indrukwekkende overblijfselen, toegankelijk voor het publiek.

Externe links