Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het viaduct van Souzain, gebouwd tussen 1903 en 1905 onder leiding van ingenieur Louis Harel de la Noë, was een gemengde spoorwegstructuur (spoor en weg) gelegen tussen Saint-Brieuc en Plérin, Bretagne. Met een totale lengte van 259 meter en een hoogte van 32,60 meter, stak het de Gouët vallei over. Het bestond uit drie afzonderlijke delen: een versterkte betonnen toegangsconstructie, een 210 meter groot viaduct met 23 metselwerkbogen en een 47 meter secundaire structuur. Dit project maakte deel uit van de ontwikkeling van het spoorwegnet van de noordkusten om de lokale economie te stimuleren, die gekenmerkt werd door bevolkingsafname en relatief isolement.

Bij de bouw van het viaduct, onder leiding van teams onder leiding van Harel de la Noë, werden voor die tijd innovatieve technieken gebruikt, zoals gewapend beton en valse stapels, waardoor de kosten aanzienlijk werden verlaagd. De uit Duinkerken ingevoerde materialen, waaronder lokale stenen en cement, werden uitgevoerd door ongeveer 120 werknemers die onder veeleisende omstandigheden werkten. Ondanks een dodelijk ongeval in 1904 werden de werken eind 1904 voltooid en werd het viaduct ingehuldigd in juni 1905. Het werd een symbool van technische vooruitgang, hoewel het baanbrekende versterkte betonnen ontwerp ook zijn vroegtijdige verslechtering veroorzaakte.

Voor het eerst gebruikt voor het vervoer per spoor, werd het viaduct in 1956 na de sluiting van de lijn omgezet in uitsluitend weggebruik. Tegen de jaren zeventig waren er scheuren op de stapels verschenen, waardoor de beperkingen van de kennis van de periode op gewapend beton waren onthuld: gebrek aan trillingen en geringe korrelgrootte. Ondanks pogingen tot restauratie en een inscriptie van historische monumenten in 1993, werd het viaduct, dat als onherstelbaar wordt beschouwd, op 27 juni 1995 geactiveerd. Twee batterijen werden bewaard en zijn nu blootgesteld aan Langueux en Saint-Ilan.

Het viaduct van Souzain illustreert zowel de technische durf van zijn tijd als de uitdagingen van het behoud van industrieel erfgoed. Het werd ontworpen in een context van modernisering van de Bretonse infrastructuur en was een belangrijke getuige van de Franse techniek van het begin van de twintigste eeuw. De vernietiging, ondanks zijn erfgoed inscriptie, roept vragen op over het beheer van oudere werken en de waarde gegeven aan technisch erfgoed. De bewaard gebleven resten herinneren aan de erfenis van Louis Harel de la Noë, pionier van versterkte betonnen kunst.

Externe links