Bouw van een viaduct 1911–1913 (≈ 1912)
Geregisseerd door Arnodin met behulp van het Gisclard systeem.
11 septembre 1913
Officiële inauguratie
Officiële inauguratie 11 septembre 1913 (≈ 1913)
In aanwezigheid van president Raymond Poincaré.
31 décembre 1959
Einde spoorwegverkeer
Einde spoorwegverkeer 31 décembre 1959 (≈ 1959)
Het sluiten van de Transcorreziaanse lijn.
1960–1983
Weggebruik (D 89)
Weggebruik (D 89) 1960–1983 (≈ 1972)
Brug open voor voertuigen.
6 décembre 2000
Historisch monument
Historisch monument 6 décembre 2000 (≈ 2000)
Officiële erfgoedbescherming.
2005–2024
Sluiting voor renovatie
Sluiting voor renovatie 2005–2024 (≈ 2015)
Werken van 9,8 miljoen euro.
21 septembre 2024
Heropening voor het publiek
Heropening voor het publiek 21 septembre 2024 (≈ 2024)
Voetganger en fietstoegang.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
Viaduct dat werd genomen door de D 89E weg van Lapleau naar Sousac (cad. Lapleau D; Sousac H, niet-genummerd publiek domein): bij beschikking van 6 december 2000
Kerncijfers
Albert Gisclard - Ingenieur en uitvinder
Concept van het stijve veringdeksysteem.
Ferdinand Arnodin - Fabrikant
Bouw en download.
Raymond Poincaré - President van de Republiek
Inauguratie in 1913.
Oorsprong en geschiedenis
De Black Rocks viaduct, ook bekend als het Roche-Tabyl viaduct, is een spoorwegvering brug ontworpen volgens Albert Gisclard patent en gebouwd door Ferdinand Arnodin inrichtingen. In 1913 werd de lijn Transcorrézien (Tramways de la Corrèze) geopend om Tulle met Ussel te verbinden door de kloven van Luzège, tussen Lapreau en Sousac over te steken. De gedurfde architectuur, aangepast aan een steil terrein, combineert dwarsdraden en een Ordish vering voor optimale stijfheid, voorschoot moderne dekken.
Oorspronkelijk gewijd aan het spoorverkeer tot 1959, werd het viaduct omgezet in een wegbrug (D 89) van 1960 tot 1983, vervolgens gereserveerd voor voetgangers. In 2000 werd het monument voor ouderdom gesloten. Een ingrijpende renovatie (9,8 miljoen euro), gefinancierd door de staat, de regio New Aquitaine, het departement Corrèze en de beschermheren, maakte de heropening in september 2024 mogelijk. De werken herstelden zijn oorspronkelijke ophanging, vervingen 4.800 meter aan kabels, en moderniseerde de vangrails met behoud van het historische ontwerp.
Het viaduct is emblematisch van de vijf overgebleven Gisclard bruggen in Frankrijk, en de enige die in bijna originele staat werd gehouden. Het dwarskabelsysteem, geïnspireerd door de Cassagnebrug (Pyrénées-Orientales), biedt een geometrische onvervormbare structuur. De twee granieten palen, 41,71 m hoog (aan de Lapleau kant) en 53,71 m hoog (aan de Sousac kant), stijgen 126 m boven de Luzège. Het metalen schort, opgehangen door getrianguleerde boerderijen, rust op het afmeren van massa's gegraven in de rots.
Sinds 2024 staat het viaduct open voor zachte mobiliteit (voetgangers, fietsers) en dient het als educatieve ondersteuning voor de Universiteit van Limoges en lokale ingenieursscholen. De vereniging ASTTRE 19, opgericht in 1993, is actief geweest in het behoud ervan. Een Himalaya-wandelweg, geïnstalleerd in 2014 hieronder, behoudt de continuïteit van het parcours van grote wandelingen tussen Sousac en Lapleau.
De bouw van het viaduct (1911-1913) was een technische uitdaging: het steile terrein, de diepte van de kloven en de helling van de talweg legden de keuze uit een stijve hangbrug. Het Gisclard-systeem, aangenomen voor zijn stabiliteit, vermeed de gevaarlijke oscillaties van conventionele hangbruggen. Lokale materialen (graniet) en een Arnodin download (met 172 m) vergemakkelijkten de logistiek. De inauguratie door president Raymond Poincaré benadrukte het belang van regionale nederzettingen.
Mededelingen
Log in om een beoordeling te plaatsen