Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De villa is gebouwd tussen 1905 en 1912 op het schiereiland Saint-Jean-Cap-Ferrat. Op bestelling van barones Béatrice Ephrussi de Rothschild is het geïnspireerd door de grote Italiaanse huizen en weerspiegelt het haar smaak voor 18e-eeuwse kunst. De villa, omgeven door zeven hectare tuinen, is ontworpen als een liner, met ruimtes georganiseerd rond een centrale patio.

Béatrice Ephrussi de Rothschild, erfgename van de familie Rothschild en passie voor kunst, houdt toezicht op elk detail van de bouw. Het legt zijn fetisj kleur, roze, en heeft weelderige woonkamers ingericht met houtwerk, wandtapijten en koninklijk meubilair. De tuinen, ontworpen door Achille Duchêne en Harold Peto, combineren Franse, Japanse, Spaanse en exotische stijlen, die zijn reizen en eclectisme weerspiegelen.

Toen ze in 1934 overleed, verliet de barones de villa en haar collecties aan de Academie voor Schone Kunsten om er een museum van te maken. De villa werd in 1938 voor het publiek geopend en werd een belangrijke culturele plek, die achtereenvolgens werd beheerd door het Institut de France, Culturespaces, en opnieuw door de Académie des Beaux-Arts in 2023. In 1996 werd een historisch monument opgericht, nu trekt het 130.000 bezoekers per jaar.

Het interieur huisvest middeleeuwse en renaissance kunstwerken, porselein van Sèvres en meubels van historische figuren zoals Marie-Antoinette. De tuinen, gelabeld "Opmerkelijke Tuin," gastheer evenementen zoals Rozendag en culturele avonden in de zomer. De villa heeft ook dienst gedaan als decor voor verschillende films, waardoor haar status als icoon van de Franse Riviera wordt versterkt.

Bij de bouw van de villa zijn verschillende architecten betrokken, waaronder Jacques-Marcel Auburtin en Aaron Messiah, die het laatste meesterwerk zijn. Béatrice Ephrussi is geïnspireerd door een reis door een schip, Île-de-France, om de villa te noemen en haar ruimtes als een schip te organiseren. De tuinen, aanvankelijk vier, zijn na zijn dood verrijkt met nieuwe thema's, zoals de Florentijnse of Provençaalse tuin.

De villa illustreert de rijke manier van leven van de Europese aristocratie aan het begin van de twintigste eeuw, waarbij kunst, natuur en reizen worden gemengd. Zijn nalatenschap aan de Academie voor Schone Kunsten maakt het een uniek museum, dat de geest van een privé-woonkamer behoudt en haar deuren opent voor het publiek. Vandaag de dag blijft het een symbool van de Azureaanse erfgoed, het combineren van architectuur, geschiedenis en plantkunde.

Externe links