Logo Musée du Patrimoine

Alle Franse erfgoed ingedeeld naar regio's, departementen en steden

Villa Oustau in Aureilhan dans les Hautes-Pyrénées

Patrimoine classé
Patrimoine de vilégiature
Villa

Villa Oustau in Aureilhan

    24 Avenue Jean-Jaurès
    65800 Aureilhan
Eigendom van de gemeente
Crédit photo : Florent Pécassou - Sous licence Creative Commons

Tijdlijn

XIXe siècle
Époque contemporaine
1900
2000
1873
Installatie van Laurence Oustau
1889
Gouden medaille op de Universele Tentoonstelling
23 février 1910
Aankoop van grond
5 août 1911
De bouw begint
26 décembre 1911
Levering van fruitbomen
février 1913
Het invoerraster maken
26 août 1994
Historisch monument
Aujourd'hui
Aujourd'hui

Geklasseerd erfgoed

Villa en tuin (AK 124, 504): inschrijving bij bestelling van 26 augustus 1994

Kerncijfers

Laurence Oustau - Ingenieur en industrieel Villa sponsor.
Paul-Louis-Joseph Gély - Architect Ontwerper van de villa.
Lucien Gros - Ontwerper Auteur van keramische decoraties.
Gabriel Carassus - Tuinbouwkundige Planner van het park in 1911.

Oorsprong en geschiedenis

Villa Oustau, gelegen in Aureilhan in de Hautes-Pyrénées, werd gebouwd tussen 1910 en het eerste kwart van de 20e eeuw door architect Paul-Louis-Joseph Gély voor ingenieur Laurence Oustau. Deze laatste, die sinds 1873 in Tarbes gevestigd was, had een tegelfabriek en een bekroonde keramische fabriek op de Universele Tentoonstelling van 1889. De villa, ingericht met Art Nouveau keramische decoraties ontworpen door Lucien Gros, weerspiegelt de uitmuntendheid van lokale producties.

Het park van 18 000 m2, dat is ingericht als een recreatietuin, boomgaard en moestuin, werd parallel met de bouw gebouwd. In 1910 verwierf Laurence Oustau een land dat al geboomd was, waar bomen rond 1890, als een gootsteen in Amerika, overbleef. Water, gevangen uit een nabijgelegen kanaal, leverde drie reservoirs voor het drenken, terwijl een decoratieve houten cement goed versierd de ingang.

De tuinbouwer Gabriel Carassus, betrokken al in 1911, voltooide de plantages met fruitbomen en siersoorten (zuivel, eik, esdoorn). Gezinsarchieven onthullen facturen voor bloemen (dahlia's, geraniums) en implantatie schetsen van 1912. De tuin, dicht tot de jaren dertig, verloor haar identiteit na de overname door de gemeente, met de verdwijning van de boomgaard en de moestuin.

De villa, geclassificeerd als een Historisch Monument in 1994, behoudt originele elementen zoals de ijzerwerk grill of eeuwenoude bomen (Portugees baai, plataan bomen). Latere veranderingen, zoals de toevoeging van een auditorium in de kelder, hebben echter de aanvankelijke perceptie van het gebouw en zijn landschapsomgeving veranderd.

Vandaag de dag heeft de tuin, open voor het publiek via de avenue Jean Jaurès, een gedeeltelijk bewaard gebleven maar verarmde route. Het uitzicht op de Pyreneeën, ooit zichtbaar vanaf de terrassen, worden nu geblokkeerd door de vegetatie en de omliggende gebouwen. De villa illustreert zo de evolutie van erfgoedruimtes tussen behoud en hedendaagse aanpassingen.

Externe links