Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Trabuc Cave, gelegen in het noorden van het Gard departement aan de stad Mialet, is bekend sinds de oudheid, maar heeft voornamelijk gediend als een toevluchtsoord vanaf het einde van de zeventiende eeuw. Het dankt zijn naam aan "trabuc," een tromblon gebruikt door bandieten die zich daar in de 19e eeuw verborgen. Tijdens de Cevennenoorlog vonden de Camisards daar ook hun toevlucht. Zijn systematische verkenning begon in 1823 met Nicod en Gallière, die driedaagse ondergrondse expedities organiseerden.

In 1889 ontdekten Entomologen V. Maget en G. Mignaud een zeldzame keversoort, Bathysciola linderi subsp. Mialetensis. Félix Mazauric, een medewerker van Édouard-Alfred Martel, publiceerde een gedetailleerde beschrijving van de grot in 1899, gevolgd door een kaart van de galerijen in 1920. In 1945 ontdekten Georges Vaucher en zijn zonen de "New Trabuc," die de weg opent voor de eerste toeristische bezoeken in 1952, met verbeteringen toegevoegd in 1974.

De grot is beroemd om zijn "100 duizend soldaten," kalksteen concreties uniek in de wereld, waarvan de oorsprong blijft mysterieus. In tegenstelling tot klassieke stalagmieten wordt daar geen watersporen waargenomen, en biologische theorieën (bacteriën of schimmels) zijn niet bevestigd. Deze formatie roept de terracotta soldaten op van het mausoleum van keizer Qin, vandaar zijn bijnaam.

De huidige toeristische ingang is kunstmatig, terwijl de natuurlijke ingang, genaamd "estrangladou," in het verleden werd gebruikt. De holte strekt zich uit over 10.500 meter van ontwikkeling, met een hoogte van 215 meter, en vormt in contact met Hettangiaanse dolomies en sinemuriaanse kalksteen (Lias).

Externe links