Logo Musée du Patrimoine

Alle Franse erfgoed ingedeeld naar regio's, departementen en steden

Bezoek van de Sillon de Talbert à Pleubian en Côtes-d'Armor

Sites - Attractions
Site de bord de mer

Bezoek van de Sillon de Talbert

    Loc. Québo
    22610 Pleubian

Tijdlijn

Temps modernes
Révolution/Empire
XIXe siècle
Époque contemporaine
1700
1800
1900
2000
1703
Historische storm
17 mai 1907
Einde kiezels
25 février 1974
Lijst van gebieden
1998
Integratie Natura 2000
21 décembre 2006
Oprichting van het natuurreservaat
2018
Opening van een inbreuk
Aujourd'hui
Aujourd'hui

Kerncijfers

Merlin - Mythologische figuur Legende toe te schrijven aan de creatie van de groeve.
Fée Morgane - Arthur-karakter Legende van de kiezelbrug naar het eiland.
Jean-Pierre Pinot - Geografie Schatting van de daling tot 0,5 m/jaar (XVIIIth-1960).
Valérie Morel - Geoloog (1997) Petrografische analyse van de groeven.

Oorsprong en geschiedenis

De Talbertfrons is een 3,2 km lange kiezel- en zandachtige kustpijl, gelegen in Pleubian (Côtes-d'Armor), tussen de Jaudy en Trieux estuaria. Gevormd ongeveer 6000 jaar geleden tijdens de Holoceen mariene overtreding, werd dit koord verankerd aan rotsachtige valkuilen voordat geleidelijk los te koppelen onder stormen, vooral na die van 1703. Vandaag gaat het in een versneld tempo terug naar de kust (meer dan 2 m/jaar sinds 2002), bedreigd door erosie en onderdompelingen in zee.

De Talbert Sillon is een regionaal natuurgebied in 2006 en beslaat 205 hectare en beschermt een uniek ecosysteem, waaronder 400 soorten algen en zeldzame trekvogels zoals de Dwergtern. De status van Natura 2000-gebied (sinds 1998) onderstreept het Europees ecologisch belang. De keien, voorheen gebruikt als bouwmateriaal (tot 1907) en de goemonovens getuigen van de geschiedenis van de traditionele kustactiviteiten.

Het beheer van het terrein, dat in 2001 aan het Kustconservatorium werd toevertrouwd, is nu voorstander van natuurlijke methoden om erosie te beperken, na het falen van de kunstmatige rotsen in de jaren zeventig. Jaarlijkse topomorfologische monitoring, die in 2002 is gestart, maakt het mogelijk de instandhoudingsmaatregelen aan te passen. De groeve, het noordelijkste continentale punt van Bretagne, combineert een geologische interesse (petrografische diversiteit van de kiezels) en mythologische, met legendes geassocieerd met Merlijn en de Morgan fee.

De vegetatie van de groeve, bestaande uit duingroepen en beschermde soorten zoals zeekool of Ray's renouée, is sterk gedaald (-80% in 40 jaar) als gevolg van de ondergang. Om de biodiversiteit te behouden, is de toegang geregeld (verboden honden van april tot september) en een duidelijk pad beperkt de afbraak. De steeds veranderende eindspatel van de groeve breidt zich uit dankzij de accumulatie van kiezels die door stromingen worden gedragen.

De site, geïntegreerd in het netwerk van natuurreservaten van Frankrijk, wordt beheerd door de gemeente Pleubian met een vijfjarig beheersplan gevalideerd door een wetenschappelijke raad. Haar toeristische belang, gekoppeld aan haar geomorfologie en fauna, moet worden verzoend met de bescherming van haar kwetsbare habitats. Recente stormen (zoals 2013-2014) hebben de achteruitgang ervan vergroot, waardoor de kwetsbaarheid van deze kustformatie voor klimaatverandering is onthuld.

Externe links

Bezoekvoorwaarden

  • Conditions de visite : Ouvert toute l'année
  • Ouverture : Conditions de visites sur le site de l'office du tourisme ci-dessus