Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Hotel de Cassini, ook bekend als Hotel Pecci-Blunt, is een Parijse villa gebouwd in 1768 door de architect Claude Billard de Bélisard voor de markies Dominique-Joseph de Cassini, een lid van de beroemde familie van astronomen. Het oorspronkelijke project, bewaard gebleven in de Bibliothèque nationale de France, voorzag in een sober gebouw met een begane grond overdekt door een zolder. Na de dood van de markies in 1790, veranderde het hotel meerdere malen van eigenaar, waaronder generaal Caffarelli, adde de camp de Napoleon I, en Baron de La Rochefoucauld.

In 1863 kocht gravin Suzanne de Talleyrand-Périgord, gedwongen haar hotel in Monville te verlaten, verwoest door Haussmanniaanse werken, het hotel van Cassini. Het werd herbouwd in Louis XVI stijl door de architect Jean-Jacques Arveuf-Francsquin, die houtwerk omvatte van het voormalige hotel in Monville, ontworpen door Étienne-Louis Boullée. Het hotel gaat dan door naar hun dochter, dan naar hun kleinkinderen, die het in 1919 verkopen.

Het hotel werd in 1919 gekocht door Cecil Blunt, een Amerikaanse erfgenaam met Anna Laetitia Pecci, grootnicht van paus Leo XIII. Het echtpaar heeft het gerestaureerd en de tuinen opnieuw ontworpen met architect Jacques Gréber, in de Art Deco stijl van Jean-Michel Frank. Na 1948 werd het hotel een missionariswoning en werd in 1974 door de staat overgenomen om de diensten van de premier te huisvesten, waaronder de National Intelligence Technology Control Commission (CNCTR).

De architectuur van het hotel, georganiseerd tussen binnenplaats en tuin, omvat een rotunda ingericht met 18e-eeuwse houtwerk en een marmeren kamer ingericht met griotte marmer. De 5.000 m2 tuin, grenzend aan het Matignon hotel, herbergt een fontein gesneden door Henri-Léon Gréber. Sommige delen van het hotel, waaronder de grote ovale lounge en de Marble Hall, worden sinds 1993 en 1995 vermeld of als historische monumenten.

Vandaag de dag is het Cassini Hotel gastheer van overheidskantoren, waaronder die van de interministeriële delegatie voor de Olympische en Paralympische Spelen (DIJOP). Zijn geschiedenis weerspiegelt de architectonische en sociale transformaties van Parijs, van de Verlichting tot het hedendaagse tijdperk, door het Tweede Rijk en de gekke jaren.

Externe links