Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De vuurtoren van Pontusval werd gebouwd op het puntje van Beg-Pol, in de gemeente Brigngan-Plages (tegenwoordig Plounéour-Brigngan-plages), als reactie op de talrijke scheepswrakken aan deze kust zonder signaalverlichting. De bouw, goedgekeurd bij ministerieel besluit op 20 december 1867, werd uitgevoerd volgens de plannen van ingenieur Rousseau, die een vierkante toren en een huis voor de bewaker combineerde. De vuurtoren, die voor het eerst werd aangestoken op 15 september 1869, werkte aanvankelijk op plantaardige olie en vervolgens op oliedampen vóór de elektrificatie in 1951.

Met een hoogte van 14,5 meter en een piek van 18,3 meter boven de zee, straalt de vuurtoren drie witte en rode flitsen elke 12 seconden, zichtbaar over 10 zeemijl. Het speelt een belangrijke rol als relais tussen de vuurtorens van Virgin Island en Batz Island. De architectuur, met 52 stappen naar de top, is bewaard gebleven in zijn oorspronkelijke staat, met uitzondering van recente toevoegingen (keuken, veranda, garage).

De vuurtoren verloor haar laatste doelman, Marie-Paule Le Guen, in 2003, hoewel ze daar bleef wonen tot haar dood in november 2023. Op 23 mei 2011 werd een historisch monument gebouwd, dat het hele vlaggenschiphuis, de bijbehorende gebouwen, de muren en het terrein van de omheining omvat. De geschiedenis weerspiegelt de ontwikkeling van maritieme verlichtingstechnieken en de aanpassing van de kustinfrastructuur aan de behoeften van de scheepvaart.

De bouw van de vuurtoren maakt deel uit van een bredere context van de beveiliging van de Bretonse kusten in de 19e eeuw, gekenmerkt door toegenomen maritiem verkeer en technologische vooruitgang. De vuurtorens van die tijd, vaak ontworpen als vlaggenschiphuizen, gehuisvest families van voogden, spelen een lokale sociale en economische rol naast hun technische functie. Het Pontusval model, met zijn aangrenzende thuis, illustreert deze dubbele roeping.

Externe links