Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De windmolen van het Paradijs, oorspronkelijk gelegen op de plaats Le Paradis in Sancheville (Eure-et-Loir), werd opgericht in de eerste helft van de 18e eeuw. Dit iconische monument, geclassificeerd onder de Windmolens van Beauce, illustreert de landelijke architectuur en freestechnieken van de periode. Het interne mechanisme, bijzonder goed bewaard gebleven, omvat een pivot versterkt door valse voeten, een houten cilindrische hommel, en een bal regulator om de wielafstand aan te passen. In tegenstelling tot de traditionele molens in de regio bevinden zich de maal- en maalmachines op dezelfde vloer, die een lokale technische aanpassing weerspiegelen.

In de 19e eeuw onderging de molen een grote restauratie, waaronder de toevoeging van Berton-vleugels na 1860, een innovatie die een betere controle van de rotatiesnelheid mogelijk maakte. Deze vleugels, bestaande uit bewegende planken, werden aangesloten op een metalen schacht en een houten wiel op de tweede verdieping. De overbrenging van de beweging was gebaseerd op een binnenste getande kroon met een penning, terwijl een rem werd gebruikt om de snelheid te matigen. Deze technische ontwikkelingen weerspiegelen de evolutie van de molens naar een grotere mechanisatie tijdens de industriële revolutie.

In 1991 werd de molen aan de gemeente Sancheville geschonken door een particuliere eigenaar en verhuisde vervolgens van Le Paradis naar Sainte-Marie omwille van het behoud. Deze verplaatsing, geformaliseerd door een beschermingsbevel in 1988 (gewijzigd in 1996), heeft al zijn mechanismen, nu gemeenschappelijke goederen, veilig gesteld. De site, hoewel niet toegankelijk qua precieze locatie (niveau 6/10), blijft een zeldzaam voorbeeld van een functionele en gedocumenteerde windmolen, die zowel het technische erfgoed als de landbouwgeschiedenis van de Beauce illustreert.

Externe links