Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

La Maison Parcollet is een houten huis uit de 15e eeuw in Saint-Dizier, Haute-Marne. Het wordt gekenmerkt door zijn bewaard gebleven structuur ondanks de grote brand van 1775 die verwoest de stad. Op de begane grond bevindt zich een foyère plaquette versierd met leliebloemen, gedateerd 1569, met zijn huishoudelijk gebruik en sociale status.

Het gebouw beslaat de hoek van Catel en Emile-Giros straten, in een middeleeuws gebied gedeeltelijk gespaard door de vlammen. Zijn eiken frame, gemonteerd door tenons en mortises, ondersteunt een vulling van torchi (klei en stro) bedekt met kalk. De gesneden palen, vooral de colonnetjes en dais, suggereren een nette decoratie, misschien gekoppeld aan een vermist beeldje.

Gerangschikt als een historisch monument in 1945, het huis dankt zijn overleving aan zijn ligging in de oude kern rond de kerk van Notre-Dame. De fresco's van de achtertuin (1992) contrasteren met de middeleeuwse authenticiteit. Tegenwoordig herbergt het een restaurant met een combinatie van erfgoedwaarde en hedendaags gebruik.

Foyer platen van gietijzer, zoals die van 1569, werden geproduceerd in gieterijen in Noord-Oost-Frankrijk, een regio rijk aan mineralen en hout. Deze elementen, gecombineerd met de geblazen glasramen, weerspiegelen 16e eeuwse ambachtelijke technieken, een periode van overgang tussen de Middeleeuwen en de Renaissance.

Het type houten paneelconstructie was wijdverspreid in natte Champagne, dankzij de overvloed aan eikenbossen. Het Parcollet House, dat aan andere soortgelijke huizen is verbonden, vormt een zeldzame verzameling die middeleeuwse stedenbouw illustreert. Zijn classificatie beschermt een architectonisch erfgoed dat bedreigd wordt door branden en daaropvolgende wederopbouwen.

Externe links