Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Saint-Louis ziekenhuis werd in 1607 door Henri IV opgericht om het Hôtel-Dieu te verlichten tijdens pestuitbraken in Parijs. Gelegen buiten de stadsmuren, vlakbij het oude Gibet van Montfaucon, werd het ontworpen als een intermitterend ziekenhuis om infectiepatiënten te isoleren. De eerste steen werd gelegd door de koning op 13 juli 1607, en de bouw, geleid door Claude Vellefaux en geïnspireerd door Claude Chastillon, werd voltooid in 1612. In 1270 overleed hij aan dysenterie.

Het ziekenhuis werd permanent na de brand van het Hôtel-Dieu in 1772, wat een keerpunt in zijn geschiedenis markeerde. In de 19e eeuw specialiseerde hij zich in dermatologie onder leiding van Jean-Louis Alibert, oprichter van de eerste wereldschool op dit gebied. Het Museum of Moldings, opgericht in 1855, en innovaties zoals therapeutische baden (1816) versterkten zijn reputatie. De architectuur, geïnspireerd door het Place des Vosges, omvat een vierkante binnenplaats omgeven door stenen en kalksteen gebouwen, met paviljoens en een kapel.

In de 20e eeuw paste het ziekenhuis zich aan de moderne behoeften aan: in de jaren tachtig werd een nieuw wooncomplex gebouwd, dat de geclassificeerde historische gebouwen (chapel, paviljoens, apotheek) in stand hield. In 2012 was hij gastheer van het centrum van de Grote Burns van Parijs. Vandaag de dag is er nog steeds een referral ziekenhuis (CHU) in dermatologie, hematologie en kanker, met 2.500 mensen.

Het Saint-Louis Ziekenhuis wordt ook gekenmerkt door opeenvolgende erfgoedbeschermingen: ranglijsten en inscripties voor historische monumenten tussen 1937 en 2006. De geschiedenis weerspiegelt de evolutie van de medische zorg, van de quarantaine van de plagen tot modern onderzoek, terwijl het behoud van een sterke band met zijn oorspronkelijke architectuur en zijn rol in de TV-serie Navarro.

Externe links