Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Château des Beauvau-Craon, bekend als Château d'Haroué, werd tussen 1720 en 1729 gebouwd door de architect Germain Boffrand voor Marc de Beauvau-Craon, die bekend staat als Lorraine en vervolgens onderkoning van Toscane. Dit 18e eeuwse kasteel, gelegen in een vallei van de gemeente Haroué (Meurthe-et-Moselle), omvat de vier torens en grachten van een oud middeleeuws kasteel van de markies François de Bassompierre (geboren in 1579). Het gebouw combineert dus 16e-eeuwse defensieve erfgoed en barokke elegantie, met decoraties ondertekend door gerenommeerde Lorrain kunstenaars.

Het interieur en de buitenkant werd toevertrouwd aan meester ambachtslieden: Jean Lamour realiseerde de poorten, balkons en hellingen van smeedijzeren trappen, terwijl Barthélemy Guibal, beeldhouwer van de fonteinen van Stanislas Square in Nancy, versierde het kasteel met beelden. Pillement droeg bij aan de schilderijen van een van de torens. Het Franse park, later ontworpen door Emilio Terry en de landschapsarchitecten Duchêne, completeert deze set geclassificeerd Historic Monument sinds 1983. De site, inclusief de Madon Valley, is sinds 1990 beschermd.

Een deel van de meubels, daterend uit de Restauratie (1820-1825), komt uit de collectie van Zoé Talon, gravin van Cayla en minnares van Lodewijk XVIII. Deze stukken, waaronder meubels toegeschreven aan Pierre-Antoine Bellangé en kroonluchters van Pierre-Philippe Thomire, werden door het huwelijk van Ugoline Talon met een prins van Beauvau-Craon in 1825 aan de familie Beauvau-Craon doorgegeven. Het kasteel, nog steeds bewoond door de afstammelingen van de familie, werd geopend voor het publiek in 2021 dankzij een conventie met het Nationaal Monumentencentrum.

Beschermde elementen omvatten gevels, daken, grachten, gesneden groepen, en de grote trap met zijn smeedijzeren helling. Verschillende interieurkamers, zoals de gouden lounges en de slaapkamer, zijn geclassificeerd voor hun oorspronkelijke inrichting. Het kasteel illustreert zo de architectonische evolutie van Lotharingen, van de middeleeuwen tot de 19e eeuw, met behoud van een levende verbinding met de familiegeschiedenis.

Externe links