Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De stad Berniquaut, gelegen in de gemeente Sorèze (Tarn), is een archeologische vindplaats met een rotsachtige heuvelrug op 568 meter boven de zeespiegel, op de noordelijke helling van de Zwarte Berg. Gewoond voor meer dan 30.000 jaar, herbergt het achtereenvolgens prehistorische en dan Gallische gemeenschappen, aangetrokken door zijn natuurlijke defensieve karakter. Een 700 meter lang systeem van Gallische aardliften getuigt van zijn strategische rol voor de Romeinse verovering. In het Gallo-Romeinse tijdperk (Pax Romana, ca. -50) werd het terrein geleidelijk aan verlaten aan de nabijgelegen vlaktes, waar zich agrarische nederzettingen ontwikkelden.

Tussen de 11e en 12e eeuw werd het oppidum een middeleeuws castrum, genoemd onder de namen castellair, castellair of bassimentum tussen 1046 en 1141. Archeologische opgravingen onthulden meer dan 100 lodges, wat suggereert een bevolking van enkele honderden inwoners gewijd aan ambachten, pastoralisme en mijnbouw. Op de noordelijke helling, een middeleeuwse mijnbouw gebied beslaat 9 km, waar de bewoners extraheren ijzerhydroxide rond 1100. De achteruitgang van het terrein vond plaats aan het begin van de dertiende eeuw, de bezetters migreerden naar Sorèze (rond zijn abdij gesticht tussen de achtste en negende eeuw) en Durfort, een kastelnau onder het gezag van de heren van Roquefort.

Berniquaut werd in 2002 beschouwd als een opmerkelijk beschermd gebied door het ministerie van Milieu en is nu een populaire toeristische bestemming voor zijn wandelingen, paragliding en gazebo met uitzicht op de Revel vlakte. Het bezoek wordt verrijkt door didactische panelen en werkt aan middeleeuwse wallen te verbeteren, terwijl de geschiedenis, van Prehistorie tot de Middeleeuwen, maakt het een unieke getuigenis van de menselijke bezetting in Occitanie.

Externe links