Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De abdij van Sainte-Croix de Bordeaux, gesticht in de 7e eeuw door Benedictijner monniken, werd meerdere malen vernietigd (door de Sarrazins in 730, toen de Normandiërs in de 9e eeuw) voordat werd herbouwd in de late 11e en vroege 12e eeuw. De huidige kerk, in Saintongese romaanse stijl, keurt een Latijns kruisplan goed met een schip van vijf spanten, een transept en een veelhoekige apsis. Zijn gebeeldhouwde portal, rijk aan symbolen (zodiak, ouderen van Openbaring, menselijke ondeugden), illustreert een theologische reflectie op leven en verlossing. Het monumentale orgel, gemaakt in 1750 door de monnik Dom Bedos de Celles, wordt beschouwd als een meesterwerk van het Franse klassieke design.

In de 18e eeuw werd de abdij in verval gedeeltelijk herbouwd door de Mauristen (1664-1672). Na de Revolutie werd de kerk parochie, terwijl haar kloostergebouwen achtereenvolgens een hospice (1793) en vervolgens de School voor Schone Kunsten (1890) huisvestten. Gerestaureerd door Paul Abadie tussen 1861 en 1865, die een symmetrische klokkentoren toevoegde, bewaarde ze grote werken zoals de schilderijen van Guillaume Cureau en de Exaltatie van het Kruis d'A. Bourgneuf. Geclassificeerd als een historisch monument in 1840, het blijft een uitzonderlijke getuigenis van de Aquitaine Romaanse kunst en Benedictijner erfgoed.

Saint Mommolin, abt van Fleury-sur-Loire stierf in Bordeaux rond 679, wordt vereerd als de lokale patroon voor zijn vermeende wonderen tegen geestesziekten. Zijn cultus, bloeiend tot de Revolutie, wordt opgeroepen door ringen die nog zichtbaar zijn op de pilaren van de kerk, gebruikt om de bezetenen te binden op zoek naar genezing. De relieken van de heilige, verborgen tijdens revolutionaire verstoringen, worden nu bewaard in een zijkapel. Twee schilderijen uit de zeventiende eeuw vertegenwoordigen hem, die zijn nagedachtenis in het Bordeauxerfgoed voortzetten.

Het Dom Bedos-orgel, dat in 1811 werd gedemonteerd voor de St Andrew's Cathedral, werd in 1970 na een lange ballingschap naar St Croix teruggebracht. Zijn restauratie (1984-1997) van Pascal Quériin herleeft zijn 45 wedstrijden op vijf toetsen, waardoor dit instrument een vlaggenschip van het Franse muzikale erfgoed is. Het buffet, dat begin jaren negentig zijn bruine verf kwijtraakt, keert terug naar zijn oorspronkelijke polychromie, terwijl de inauguratie in 1997 met gerenommeerde concertisten zijn internationale invloed uitoefent.

De abdij, die sinds 2021 deel uitmaakt van de pastorale sector van Sint Johannes, blijft een actieve plaats van aanbidding ondanks episoden van vandalisme. Een groep parochianen is nu geopend op vrijdagmiddag en op sommige zondagen. Zijn geschiedenis weerspiegelt de religieuze en politieke omwentelingen van de Gironde, van de Merovingische invasies tot revolutionaire secularisatie, waaronder mauristische hervormingen en 19de eeuwse restauraties.

De abdijen van Sainte-Croix, zoals Arnaud Trencard (XI eeuw) of Guillaume le Bon (Xde eeuw), speelden een sleutelrol in de uitbreiding van het monastieke domein, waaronder steden als Soulac of Saint-Macaire. Hun conflicten met de hertogen van Aquitaine, vooral voor de controle van molens en hydraulische rechten op het Bourde Water, illustreren het economische belang van de abdij in de middeleeuwen. De d'abbé-lijsten, van de oorsprong tot de lovende (15e eeuw), getuigen van de spirituele en tijdelijke invloed op de regio.

Externe links