Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Koningin Jeannebrug, gelegen in Saint-Benoît in de Alpes-de-Haute-Provence, is een middeleeuws werk dat in 1296 werd getuigd, hoewel de huidige structuur voornamelijk dateert uit de 17e en 18e eeuw. Hij overstak de Coulomp, een lokale rivier, en zijn naam roept Jeanne I van Napels op, hoewel deze naam recent is. De architectuur combineert een unieke boog van 29 meter in bereik en een belangrijke hoogte van 12,5 meter, met smalle parapets en asymmetrische abutments, reflecteert opeenvolgende technische aanpassingen.

De eerste vermelding van een brug op deze site dateert uit 1296, maar de huidige structuur is het resultaat van latere reconstructies. In 1676 verzocht de gemeente Saint-Benoît om de wederopbouw, toevertrouwd aan de architect Lodewijk II Vallon. De werken, toegekend in 1682 aan Garcin Pelet, mislukten snel als gevolg van bouwfouten. Een nieuw project werd gelanceerd in 1712, maar vertragingen opgelopen tot Joseph Blanc, timmerman van de Fugeret, won de veiling in 1728 voor 9,180 pond. De brug werd voltooid in 1733, met een gemarkeerde asymmetrie als gevolg van wijzigingen van het oorspronkelijke project om onstabiele bodem te voorkomen.

De brug werd genoemd als een historisch monument in 1928, het erkennen van zijn erfgoed waarde. Zijn naam, geassocieerd met koningin Jeanne I van Napels, verscheen pas in de 20e eeuw, toen hij voorheen gewoon de brug van Sint Benedictus werd genoemd. In 2024 ontving zij 50 000 euro ter ondersteuning van de erfgoedmissie om de door erosie en gebrek aan onderhoud veroorzaakte schade te herstellen. Materialen, zoals kalksteenmeeuwen en onregelmatige klavecimbels, getuigen van lokale bouwtechnieken en de uitdagingen van de site.

De afmetingen van de brug 42.15 meter lang, 2,70 meter breed en een rechteroever uitgebreid tot 4,20 meter tonen een aanpassing aan topografische beperkingen. De boog, in dubbele rol van stenen, herinnert aan die van de Fugeret brug, wat een regionale invloed suggereert. De reparaties van de 18e en 20e eeuw (vooral in 1942 en 1978) maakten het mogelijk deze te behouden, ondanks de schade die in 1940 werd geleden. Vandaag de dag is er nog steeds bewijs van lokale uitwisselingen, vooral voor schapentranshumance.

De geschiedenis van de brug illustreert de administratieve en technische moeilijkheden van openbare projecten onder het oude regime. Vertragingen, extra kosten (6,180 tot £9,180) en last-minute aanpassingen weerspiegelen de realiteit van provinciale werven. In de archieven wordt ook melding gemaakt van ontbrekende steunpilaren, zichtbaar op de Napoleontische kadaster, maar afwezig uit de documenten van de achttiende eeuw, met de nadruk op de transformaties die het monument heeft ondergaan. Zijn inscriptie in 1928 hielp hem te beschermen, terwijl hij zijn identiteit verankerde in de legende van koningin Jeanne.

Externe links