Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het kasteel van Azay-le-Rideau, gelegen in de gemeente Azay-le-Rideau in Indre-et-Loire, is een renaissance-kasteel gebouwd tijdens de regering van François I voor Gilles Berthelot, penningmeester van Frankrijk, tussen 1518 en 1524. Het vervangt een middeleeuws fort gedemonteerd in 1418. Gilles Berthelot, beschuldigd van verduistering, vluchtte voor de voltooiing van het kasteel, dat in 1528 in beslag werd genomen door François I. De koning offerde het in 1535 aan Antoine Raffin, kapitein van zijn wachters, wiens nakomelingen het bewaarden tot 1791.

In 1791 kocht de markies Charles de Biencourt het kasteel, vervolgens gedegradeerd, en ondernam belangrijke restauraties in de 19e eeuw, waarbij neo-Renaissance elementen als twee symmetrische torens en een Chinees paviljoen werden toegevoegd. Zijn zoon Armand-François-Marie de Biencourt verrijkte het kasteel met een verzameling historische portretten en opende het voor bezoekers. Kort bezet door de Pruisen in 1871 werd het kasteel in 1899 verkocht voordat het in 1905 door de staat werd gekocht voor 200.000 gouden franken. Het was een historisch monument in 1914.

Het kasteel, omgeven door Indre en een aangelegd park, is beroemd om zijn architectuur die Italiaanse en feodale invloeden combineert, met een eretrap versierd met medaillons en een gevel die de waterspiegels weerspiegelt die in de 20e eeuw werden gecreëerd. Het interieur, gerestaureerd in de 19e eeuw, herbergt neo-Renaissance salons, wandtapijten uit de 16e en 17e eeuw, en meubels uit de periode. Sinds 1907 wordt het beheerd door het Nationaal Monumentencentrum en trekt jaarlijks meer dan 310.000 bezoekers, waardoor het een van de meest bezochte kastelen in de Loire is.

De tuinen, herontworpen in de 19e eeuw door de Biencourts, omvatten waterspiegels die de oude gracht symboliseren. Het kasteel, door Balzac omschreven als "een diamant van Indre," is een emblematisch voorbeeld van de Franse renaissancekunst. De interieurs, gedeeltelijk vervangen door het Nationale Meubilair sinds 2012, bieden een getuigenis van de aristocratische smaken van de zestiende en negentiende eeuw. Recente restauraties, zoals die van 2015 tot 2017, hebben dit uitzonderlijke erfgoed behouden.

Externe links