Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Arles obelisk, ook wel de Arles naald genoemd, is een rode granieten anepograaf monoliet van Klein-Azië, waarschijnlijk van Troade. In tegenstelling tot verschijningen, is het niet van Egyptische maar Romeinse oorsprong, gedateerd de eerste eeuw. De taps toelopende vorm en de totale afwezigheid van inscripties onderscheiden het van andere oude obelisken. Op een hoogte van 20 meter (inclusief de kamer), werd het oorspronkelijk opgericht in de vierde eeuw onder Constantijn in het centrum van het Romeinse circus van Arles, voordat instorten naar de zesde eeuw.

In 1389 werd de obelisk herontdekt door Hendrik IV om de Arenas te versieren, maar pas in 1676, onder Lodewijk XIV, werd hij hervestigd Place Royale (huidige plaats van de Republiek). Zijn voetstuk werd gegraveerd met Latijnse teksten die de koning verheerlijken, terwijl zijn punt, gevonden op het Antonelleplein, werd overweldigd door symbolische ornamenten (zon, frygische pet, arend, lul) die volgens de regimes veranderen. In 1866 werden deze elementen vervangen door een aparte bronzen piramide.

Sinds 1840 is de obelisk opgenomen in de UNESCO-grens van de Romeinse en Romeinse monumenten van Arles sinds 1981. De basis, versierd in de 19e eeuw met bronzen leeuwen door Antoine Laurent Dantan, werd in 2023 gerenoveerd (€ 142,833), gefinancierd door de staat, de DRAC en het departement Bouches-du-Rhône. Dit monument illustreert het symbolische hergebruik van oude tijden door de eeuwen heen.

De obelisk getuigt ook van de stedelijke transformaties van Arles: eerst een centraal element van het Romeinse circus (plaats van rassen en shows), werd het een politiek symbool van Place Royale, tegenover het stadhuis en de kerken van Saint-Trophime en Sainte-Anne. Zijn graniet uit Klein-Azië en zijn turbulente geschiedenis maken het tot een uniek overblijfsel van Provençaals erfgoed.

Externe links