Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Than hotel, gebouwd in het eerste kwart van de 16e eeuw in Caen, is een emblematisch voorbeeld van Renaissance architectuur in Normandië. Waarschijnlijk rond 1527 voltooid voor Thomas Morel, seigneur van Secqueville-en-Bessin en Thaon, onderscheidde hij zich door zijn lucarnes met Italiaanse invloed, hoewel minder uitgesproken dan in het hotel d'Escoville of Mondrainville, later gebouwd. Dit monument illustreert de overgang tussen gotiek en renaissance, met Italiaanse decoratieve elementen geënt op een Franse middeleeuwse structuur. Een lokale anekdote roept een vrouwelijk standbeeld op op de noordhoek, in een houding die "ongeacht" wordt beschouwd, vaak geïnterpreteerd als rivaliteit tussen architecten, hoewel deze legende wordt tegengesproken door de bouwdata.

In de 19e eeuw werd het hotel bezet door Abel Vautier, die het een eclectisch privé museum maakte, gevuld met kunstvoorwerpen, antiek (kunst, Egyptenaren), wetenschappelijke collecties (ornithologie, malacologie) en kostbare voorwerpen (porselen, wapens, valuta's). Open voor het publiek, werd dit kabinet van nieuwsgierigheid verspreid na zijn dood in 1863, het genereren van de emotie van tijdgenoten zoals Célestin Hipbeau, die betreurde het verlies van dit erfgoed. Het hotel verhuisde vervolgens naar de familie Colas (industriële bourgeoisie), voordat het in 1911 werd omgevormd tot een restaurant door M. en Mme Chandivert, vervolgens in een Art Deco complex (brasserie en bioscoop Majestic) in de jaren 1930, vandaag vernietigd.

De Tweede Wereldoorlog markeerde een tragisch keerpunt: het hotel werd verbrand tijdens de Slag bij Caen (1944), waardoor alleen verbrande muren bleven. De dakramen op de tuin worden vernietigd door het Britse militaire genie. De restauratie, uitgevoerd uit 1949 door Charles Dorian, combineert Caen steen (voor muren) en harde steen (voor hoge delen), wat het oorspronkelijke uiterlijk enigszins verandert. De werken, vertraagd door beperkte kredieten, verspreid over decennia: de boulevard raster werd gelegd in 1965, en de 18e eeuwse veranda werd hersteld in 1967. Na een restaurant, een winkel en vervolgens het stadsvervoer (1978-1998) werd het hotel een wervingscentrum van de gendarmerie, vóór een renovatie in 2017 voor appartementen en een luxebedrijf, als onderdeel van de herkwalificatie van het stadscentrum.

De architectuur van het hotel, georganiseerd rond een binnenplaats toegankelijk vanaf Saint John Street, behoudt slechts één van de vier originele gebouwen, parallel aan deze straat. De dakramen, geïnspireerd door de Italiaanse kunst, en de rugkoepel (afgevaardigd van een naoorlogse verdieping) getuigen van zijn verleden prestige. De naoorlogse restauratie heeft echter zijn structuur veranderd: de muren, eenmaal vervoerd, worden nu ondersteund door een versterkt betonnen skelet, typisch voor wederopbouw. Onder de bijzonderheden, vijf van de achtergevel ramen, gedeeltelijk gemaskeerd door de jaren 1930 brouwerij, werden slechts gedeeltelijk gerestaureerd in steen (twee stenen, drie houten en lei), weerspiegelt de compromissen van het tijdperk.

Het Than Hotel heeft een historisch monument in 1930 (gevels, daken en achtertuin), na een eerste inscriptie in 1927, belichaamt zowel de pracht van de Caennais Renaissance als de uitdagingen van post-conflict erfgoed behoud. Zijn geschiedenis weerspiegelt stedelijke veranderingen, van de 19e-eeuwse burgerlijke salons tot de vernietiging van 1944 en hedendaagse aanpassingen. Vandaag de dag blijft er een symbool van de veerkracht van Normandisch erfgoed, tussen herinnering en moderniteit.

Externe links