Bouw van de vroege kerk 691–889 (≈ 790)
12,5 x 6,5 m rechthoek, oost-west oriëntatie.
Xe–XIe siècles
Toevoeging van de klokkentoren
Toevoeging van de klokkentoren Xe–XIe siècles (≈ 1150)
Hergebruik van Gallo-Romeinse stenen, platte bodem.
Début XIIIe siècle
Gebroken wieg gewelf
Gebroken wieg gewelf Début XIIIe siècle (≈ 1304)
Uitbreiding met overspanning 3 en romaanse ramen.
Milieu XVe siècle
Laatste gotische uitbreiding
Laatste gotische uitbreiding Milieu XVe siècle (≈ 1550)
Travée 4 ogivale, refrein verplaatst.
1674–1712
Baroktoevoegingen
Baroktoevoegingen 1674–1712 (≈ 1693)
Zij- en zijhoeden.
Années 1840
Verlating en de-acralisatie
Verlating en de-acralisatie Années 1840 (≈ 1840)
Vervangen door een nieuwe kerk.
1858–1870
Gebruik als pottenbakkerij
Gebruik als pottenbakkerij 1858–1870 (≈ 1864)
Gedeeltelijke sloop (trans, zuidelijke kapellen).
Années 1930
Dak instorten
Dak instorten Années 1930 (≈ 1930)
Laatste terugtrekking voor restauratie.
1990–1995
Versterking en consolidatie
Versterking en consolidatie 1990–1995 (≈ 1993)
Verdwenen, werken, archeologische onderzoeken.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Kerncijfers
Julia Avita - Gallo-Romeinse dedicant
Dochter van Sextus, auteur van de toewijding aan Elausia.
Oorsprong en geschiedenis
De kerk van Saint-Pierre-aux-Liens in Grésy-sur-Isère, Savoie, is een oude katholieke kerk in ruïnes. Het is gebouwd op de fundamenten van een plein Gallo-Romeinse gebouw van de eerste eeuw, waarschijnlijk een fanum gewijd aan de inheemse god Elausia. Een steen hergebruikt in de klokkentoren draagt een Latijnse inscriptie die deze oude oorsprong verklaart: "[I]ulia Sexti filia Avita Elausiae [ex] voto," toewijding van Julia Avita, dochter van Sextus, na een gelofte.
De vroege kerk, gedateerd tussen 691 en 889 dankzij houtskoolanalyses, was een rechthoek van 12,5 x 6,5 m. Georiënteerd naar het oosten en het westen, werd het vergroot in de 10e XI eeuw door een platte bodem refrein, dan in de 13e eeuw door een gebroken wieg gewelf en twee Romaanse ramen. Een laatste uitbreiding in de 15e eeuw voegde een ogival spanwijdte toe en verplaatste het koor, vóór de toevoeging van zijkapellen (1674.
In de jaren 1840 voor een nieuwe kerk in het centrum van het dorp werd het verlaten en verkocht. Het werd een aardewerkatelier (1858 Gered vanaf 1990, wordt het nu beschermd door een transparante metalen structuur en hosts concerten.
De sinds 1995 uitgevoerde opgravingen en consolidaties hebben haar complexe architectonische evolutie onthuld, waarbij oude hergebruiken en middeleeuwse transformaties werden gecombineerd. De site illustreert de superpositie van de tijdperken, van Gallo-Romeinse verering tot Romeinse en gotische kunst, voordat de moderne achteruitgang. De huidige bescherming behoudt dit hybride erfgoed, getuige bijna twee millennia van religieuze en ambachtelijke geschiedenis.