Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het kasteel werd gebouwd in 1894 voor Agénor de Gramont, 11e hertog van Gramont, en zijn vrouw Marguerite de Rothschild, op een historisch landgoed van Joseph Bonaparte (1798-1814). Dit laatste had een aangelegd park gebouwd tussen 1808 en 1814, waarin middeleeuwse vijvers werden gecreëerd door de monniken van Chaalis en pittoreske fabrieken zoals het Vallière Paviljoen of de Baden van Diane. Het landgoed werd in 1829 verworven door de prins van Condé en vervolgens overgedragen aan zijn minnares Sophie Dawes, vervolgens aan zijn peetdochter Sophie Thanaron, echtgenote van de prefect Henri Corbin, alvorens in 1892 aan de Gramonts te worden verkocht.

Het kasteel, een neogotische stijl geïnspireerd door de kastelen van de Loire (waaronder Azay-le-Rideau), herbergt een kapel, een theater en dertig kamers met badkamers, een zeldzame luxe voor de periode. Het Engelssprekende park, georganiseerd rond vier vijvers, waaronder het Epinemeer, stond bekend om zijn perspectieven en fabrieken, zoals de Rocheforttoren of de grot van de liefde. Het landgoed was een plaats van jacht en sociale recepties, gastvrije persoonlijkheden zoals Marcel Proust in 1904. Tijdens de Eerste Wereldoorlog was het het toneel van een confrontatie op 2 september 1914, wat de maximale vooruitgang van Duitse troepen in de buurt van Parijs betekende.

Het kasteel werd in 1961 gebouwd en gedeeltelijk beschermd als Historisch Monument in 1975 (gevels en daken), het kasteel veranderde van hand in 1982, verlaten van de familie Gramont. Vandaag, eigendom van Emir Al-Tajir Mahdi, het landgoed, hoewel gesloten voor het publiek, behoudt een uitzonderlijke architectonische en landschap erfgoed, waaronder overblijfselen van Joseph Bonaparte's ontwikkelingen en verspreide kunstcollecties, zoals de familie portretten van de Gramonts, nu gedeponeerd in Bayonne.

Het Grand Park, voorheen toegankelijk voor wandelaars, uitgebreid over 1.500 hectare met eilanden, kanalen en tuinhuisjes, zoals Molton Island of de Buffon kiosk. De vijvers, gevoed door de rivier Theve, werden verbonden door navigatiecircuits onder Bonaparte. Echter, sinds de 19e eeuw, het onderhoud daalde, en landschap perspectieven, ooit bewonderd om hun "natuurlijk getemde" schoonheid, worden nu belemmerd door dichte vegetatie. Het landgoed blijft een belangrijke getuigenis van de kunst van de tuinen en de Franse aristocratische geschiedenis.

Onder de opmerkelijke elementen, de kapel van Sainte-Marguerite-des-Grès (XII en XIX eeuwen) en het paviljoen van Vallière, een voormalige visgelegenheid, blijven ondanks de verlatenheid. Het park herbergde ook orchideeënkassen, een haras (Charlepont) en een monument voor de dood van de Eerste Wereldoorlog. De Gramont kunstcollecties, waaronder werken van Boldini, Laszlo of Vigée-Lebrun, werden na 1981 overgebracht naar het Pau Museum en Bayonne. Het landgoed, hoewel privé, blijft een beschermd ecologisch gebied in het regionale natuurpark Oise-Pays van Frankrijk.

Externe links