Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Château de la Barde is gelegen op een gebied dat eeuwenlang bezet is geweest, hoewel nauwkeurige gegevens over de geschiedenis van het kasteel voor de 18e eeuw schaars zijn. Het ligt in de gemeente Saint-Sulpice-le-Dunois (Creuse), het domineert de Creuse vallei en behoort tot verschillende nobele families, waaronder Villars, La Celle en Bertrand. De huidige architectuur zou waarschijnlijk voortvloeien uit een reconstructie die begin 19e eeuw werd gestart door Léon Jean Marie Merle de la Brugière, erfgenaam van een lijn van lokale heren.

In 1460 werd Innocent de Villars benoemd tot Heer van de Bard, betrokken bij conflicten in verband met de bouw van een molen. In de 16e eeuw kwam de seigneury in handen van de La Celle, met name Gabriel de la Celle in 1530, daarna Fiacre de la Celle in 1572. De Bertrands, zoals Yves in 1643 en Aimé in 1665, werden toen eigenaren, voordat Gabriel Bertrand het in 1725 doorgaf aan Gabriel Valery de Saint-Julien.

In de 18e eeuw werd de seigneury verworven door de gebroeders Merle de la Brugière in 1783, waaronder Léonard François, de enige die een nageslacht had, erfde het landgoed. Zijn zoon, Léon Jean Marie, cavalerieofficier, zou het kasteel in zijn huidige vorm hebben laten bouwen. Het eigendom bleef in de familie tot 1920, door middel van huwelijksbanden (Fénieux de Saint-Priest, Puynesge), voordat verkocht aan Marguerite mei, vervolgens aan Marc Vinet in 1961. Vandaag de dag blijft het kasteel een privé-eigendom.

Uit de archieven blijkt dat het kasteel, beschreven in 1711 als een eenvoudig paviljoen met benedenhal en zolder, geleidelijk verrijkt met bijgebouwen (granaat, stal, molen). Haar lokale economische rol, verbonden aan de boerderij en de molen, blijkt uit de eerder genoemde conflicten, zoals die tussen Innocent de Villars en Catherine de la Tremeille in 1484 voor de bouw van een concurrerende molen.

De revolutionaire periode redde het landgoed, ondanks de emigratie van de eigenaren, de Merle de la Brugière. In de 19e eeuw ging de familieoverdracht door met Zulma Merle de la Brugière, die trouwde met Joseph de Fénieux de Saint-Priest. Hun dochter Elizabeth, trouwde met Puynesge, bleef de lijn tot de verkoop van 1920, markeren het einde van het kasteel seigneuriale tijdperk.

Er is tot op heden geen precieze informatie over de oorspronkelijke bouw van het kasteel, maar de architectonische evolutie en veranderingen van eigenaren weerspiegelen de sociale en economische dynamiek van de Limousin adel, tussen de late middeleeuwen en de moderne tijd.

Externe links