Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het gebouw van 54 rue Saint-Pierre in Caen is een emblematisch gebouw uit de vroege 16e eeuw, gebouwd voor Michel Mabrey, een invloedrijk lid van de Keniaanse bourgeoisie. Deze laatste, de koninklijke advocaat en wethouder, bouwde deze residentie rond 1509-1513, zoals blijkt uit het familiewapen dat nog zichtbaar is en de dendrochronologische datering van de eik gebruikt. Het huis, rijk gedecoreerd met sculpturen die religieuze en renaissance motieven mengen, weerspiegelt de sociale status van de sponsor, verbonden aan de Universiteit van Caen en lokale financiële kringen.

De houten gevel, versierd met polychrome urendis en standbeelden (zoals St.Michael terrassing de draak), werd meerdere keren gerestaureerd, met name in 1886 en 2017-2018. De originele kleuren (rood, blauw, geel) en de exacte bouwdatum werden verkregen uit de analyse van de balken. De corbellatie, verboden in Normandië na 1524, en de 17e eeuwse verkoopcontracten onthullen een typische organisatie van burgerlijke huizen: winkel op de begane grond, slaapkamers op de vloeren, en trap in een achterste toren.

Het huis was eigendom van de familie Mabrey tot 1620 en later van Le Sueur en Vivaire du Désert, maar het onderging wijzigingen in de 19e eeuw (deletie van de tandwielen, essentialisatie van het tandwiel). Het werd in 1947 een historisch monument om zijn gevel en dak, het illustreert de civiele architectuur van de Normandische renaissance, gecombineerd met middeleeuwse traditie (houtpannen) en decoratieve innovaties. Recente restauraties hebben zijn gebeeldhouwde decor en zijn gestempelde uurdis, uniek in Caen benadrukt.

Het gebouw grenst aan nr. 52, ook geclassificeerd, vormen een opmerkelijk ensemble van Saint-Pierre Street, een belangrijke as van het historische centrum. Zijn geschiedenis weerspiegelt de sociale dynamiek van Caen, tussen burgerlijke macht, universitaire activiteit en handel, van de Middeleeuwen tot de moderne tijd. Het wapenschild en beeldjes (Vierge à l'Enfant, Sint-Pieter) suggereren een private en publieke dimensie, waarbij toewijding en bevestiging van status worden gemengd.

Externe links