Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Roseraie werd gebouwd in 1866 door Benoni Vagniez-Fiquet, een Amienese textielhandelaar, als gendarmerie toegekend aan de staat. Het gebouw, met een observatietoren, stallen en gevangenissen, diende tot de Eerste Wereldoorlog als kazerne. Het park, gebouwd rond 1906 voor Jeanne Vagniez-Renon, omvat een vijver, een grot, een doolhof en een kiosk, die de fascist van deze burgerlijke familie weerspiegelt.

In 1930 kocht André Bouctot, erfgenaam van het verbond, het eigendom en vestigde zich daar in 1936. Tijdens de Tweede Wereldoorlog herbergde de Roseraie kort een Franse commandopost in 1940 en werd bezet door de Duitsers tot 1944. Deze laatste ontmantelen de observatiekoepel, een symbool van lokale weerstand. Na de oorlog verliet André Bouctot het landgoed tot zijn dood in 1972.

De Roseraie is in 1975 overgenomen door Pierre Lecomte en Béatrice Lecomte-Vagniez, directe nakomelingen van Benoni Vagniez-Fiquet. Het park, opnieuw een jungle, en het huis, leeggemaakt van zijn meubels, herwinnen hun schittering. Vandaag de dag behoort het landgoed nog steeds tot de familie, zes generaties na de bouw, en het park is sinds 2020 geclassificeerd als historisch monument voor zijn aangelegde en architectonische erfgoed.

De site is ook getuige van een opmerkelijke militaire episode: in 1940 richtte Majoor Junin artillerievuur vanuit de toren, waardoor zo'n 20 Duitse tanks werden geneutraliseerd voor de Franse terugtrekking. Deze actie beweert dat de toren ontmanteld moet worden door de bewoners, waardoor een belangrijk element van de verdedigingsgeschiedenis van de plaats wordt gewist.

Architectuur combineert de Roseraie militair utilitarisme (gevangenissen, stallen) en burgerlijke esthetiek (parkeren met Engels, decoratieve elementen). De evolutie weerspiegelt de sociale veranderingen van de 19e tot de 20e eeuw, van openbare gebouwen tot particuliere woningen en dan naar lokale geheugensymbolen.

Externe links