Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het kasteel van Pierregourde, gelegen in de gemeente Gilhac-et-Bruzac in Ardèche, is een oude seigneuriale vesting gebouwd in de 13e eeuw. Gelegen op een hoogte van meer dan 600 meter op een rotsachtige piton, kijkt het uit over de Rhônevallei en de Eyrieux, met een uitzonderlijk panorama. Zijn naam, afgeleid van de oude Franse stenen horlogetoren, weerspiegelt zijn oorspronkelijke verdedigingsroeping. Hoewel de oorlogen van de religie tussen protestanten en katholieken werden gekenmerkt, was de ruïne vooral te wijten aan het verlaten in de zeventiende eeuw, gevolgd door het gebruik ervan als steengroeve.

De geschiedenis van het kasteel is verbonden met twee seigneuriale dynastieën. De eerste, getuigd in 1237 met Hugues I van Pierregourde, stierf in 1568 met Louis de Pierregourde, gedood voor zijn protestantse inzet. De seigneury werd vervolgens doorgegeven aan zijn zus Claude de la Marette, echtgenote van François de Barjac, protestantse leider in Vivarais. Hun afstammeling, Jean-Annet de Pierregourde, onderwerpde zich in 1629 aan Lodewijk XIII en bekeerde zich tot het katholicisme, wat het einde betekende van de protestantse invloed op de site. De laatste erfgenaam, Louise de Pierregourde, trouwde in 1645 met Louis de Maugiron.

De huidige overblijfselen, bestudeerd in 2016 door Émilie Comes-Trinidad, onthullen een bezetting tussen de 12e en 17e eeuw. Uit de archeologische studie bleek dat er sprake was van metallurgie, wat het economische belang van de site bevestigde. Hoewel gedeeltelijk verwoest, behoudt het kasteel muren en funderingen op de zuidelijke helling, getuige van zijn vroegere prestige. Vandaag de dag zijn er alleen nog ruïnes, maar de site blijft een emblematische plaats van ardèche erfgoed, evocatief van de middeleeuwse en religieuze geschiedenis van Vivarais.

Externe links