Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Kasteel Caumont, gelegen in Cazaux-Savès in Gers, is een symbool monument van de Franse renaissance, gebouwd tussen 1525 en 1535 op de resten van een 12e eeuws kasteel van Gaston Fébus. De architectuur combineert middeleeuwse verdedigingselementen (hexagonale torens, hoekpaviljoens) en Renaissance invloeden, zoals stenen en bakstenen gevels of gesneden courière. Na zijn huwelijk met Marguerite de l'Isle in 1521 werd de site door Pierre de Nogaret, heer van La Valette, getransformeerd. De toeschrijving aan architect Nicolas Bachelier blijft besproken, met enkele stilistische elementen die eerder een realisatie suggereren van zijn zoon Dominique, in de tweede helft van de 16e eeuw.

Een brand in 1658 vernietigde de zuidvleugel, herbouwd in een meer uitgesproken klassieke stijl, met bazen en ritmische spanten. In de 19e eeuw werd het kasteel verfraaid door de familie van Castelbajac: Armand voegde een troubadour decoratie toe aan de begane grond (1839), terwijl zijn zoon Gaston het hoofdhuis lichaam zou rusten rond 1900, ter vervanging van de tegels door leisteen. Het park, gebouwd door Sophie de La Rochefoucauld, omvat zeldzame soorten (Libanon ceders, palmbomen) en een 19e eeuwse koeler. Het kasteel werd in 1943 geregeerd door de familie Castelbajac, ondanks een tragedie in 2014.

Het kasteel is onafscheidelijk van de familie Nogaret de La Valette, waaronder Jean-Louis, hertog van Épernon (Caumont), was een favoriet van Henri III en metgezel van Henri IV. De krachtige seigneury beïnvloedde regionale architectuur, zoals blijkt uit het kasteel van Cadillac, geïnspireerd door Caumont. De gewelfde kelders en commons (stallen, lagere werf) herinneren aan haar rol als actieve seigneuriale residentie tot de 20e eeuw. Vandaag neemt het landgoed, toegankelijk voor het publiek, deel aan de Rendez-vous aux Jardins en behoudt een militair, residentieel en aangelegd erfgoed.

Caumont dankt zijn bijnaam "Château des Légendes" aan zijn romantische en tragische geschiedenis, bijgenaamd het "Château de la Belle au bois slormant" (Château des Légendes). De restauratie van Jean en Michèle de Castelbajac in de jaren tachtig maakte het publiek toegankelijk, voor hun brute verdwijning in 2014. Het park, geclassificeerd in 1984, is de thuisbasis van een vierjarige eik en een historisch irrigatiesysteem (beschadigd in de jaren 1960), dat een weerspiegeling is van 19de eeuwse agronomische innovatie.

Externe links