Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Sint Johannes van Caen, gelegen in het gelijknamige district, vindt zijn oorsprong in de zevende eeuw met een eerste oratorium gebaseerd op een Romeinse weg door de moerassen van Orne. Stenen sarcofagen van Caen, ontdekt in 1954.56, getuigen van een primitieve necropolis en vroege aanbidding gewijd aan St. John. Het gebouw werd voor het eerst genoemd in 1059 in een charter van Troarn Abbey, onder de namen Saint-Jean-des-Champs of Saint-Jean-de-l-Isle. In 1153, bisschop Filips van Harcourt de prebend van de kathedraal van Bayeux, bevestigd door twee bubbels van paus Eugene III.

Zeer beschadigd tijdens de Honderdjarige Oorlog (zetel 1417), werd de kerk herbouwd in de 15e en 16e eeuw, met een portaal, een veranda toren, een schip, dan een apsis en een koor. Tot de 18e eeuw werd het omgord door de begraafplaats, overgebracht uit de stadsmuren in 1783. Tijdens de Revolutie diende ze als salpeter voordat ze in 1802 terugkeerde naar de kerk. In de 19e eeuw werd de poort opnieuw ontworpen, en in 1944 overleefde de kerk de bombardementen van de Slag bij Caen, hoewel zwaar beschadigd. De restauratie na de Tweede Wereldoorlog onthult middeleeuwse begrafenis platen en begraven botten.

Architectuur gekenmerkt door zijn helling (2.28 m naar het noordwesten in 1700), vanwege een moerasrijke grond, de 46-meter pin toren nooit voltooid. De werkzaamheden van de Stichting (15 tot 21 m) hebben het gebouw gestabiliseerd, met name na de sluiting ervan in 2012 voor consolidatie. De 16e eeuwse lantaarntoren, onvoltooide en geheime meubels (standen, retables, orgels) getuigen van het rijke verleden. Vandaag de dag behoort het tot de parochie van Sainte-Trinité in Caen en blijft het een symbool van stedelijke veerkracht.

Het meubilair omvat opmerkelijke werken: een 18e-eeuws hoogaltaar (voorheen aan de abdij van Ardenne), standbeelden geclassificeerd als Sint Norbert en Sint Augustinus (1908), of een gebrande Christus gevonden in het puin van 1944. Orgels, waaronder een Cavaillé-Coll nog steeds functioneel, en doeken zoals de Annunciation (vóór 1620) of de Ecce Homo van Pieter Thys (in 2001 geclassificeerd) benadrukken haar culturele en religieuze rol.

De Sint-Jankerk, die in 1840 een historisch monument werd, illustreert de uitdagingen van het behoud van het erfgoed, tussen geologische instabiliteit en collectief geheugen. Het atypische plan (langer dan het schip, noordoostelijk gerichte bed) en archeologische overblijfselen maken het een sleutelplaats om de stedelijke en religieuze evolutie van Caen te begrijpen, van de middeleeuwen tot wederopbouw.

Externe links