Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Caisse d'Épargne de Saint-Brieuc, gebouwd in het 1e kwartaal van de 20e eeuw, belichaamt het architectonische eclectisme van de École des Beaux-Arts. In 1909 voltooid onder leiding van architect Georges-Robert Lefort, onderscheidt het gebouw zich door zijn mengsel van edele materialen: gepolijst graniet, gesneden steen, keramiek en brons. Het dak, bekroond met een metalen paraplu versierd met interlaces, en Palladian baaien weerspiegelen zowel een traditionele als innovatieve esthetiek voor de tijd. Dit monument, dat nu particulier eigendom is, illustreert de aanpassing van klassieke codes aan de moderne behoeften van een groeiende financiële instelling.

Het interieur is de thuisbasis van een Raad van Bestuur Kamer, die is beschermd sinds het decreet van 8 augustus 1995 die ook classificeert gevels (hoofd- en zij-) en daken. Deze classificatie onderstreept de erfgoedwaarde van een gebouw waar vakmanschap beeldhouwkunst, metaalwerk en dialoog met een nutsfunctie. De locatie in het centrum van de stad, 18 rue de Rohan, maakt het een getuigenis van urbanisatie en de lokale economie aan het begin van de eeuw, in een Bretagne vervolgens gekenmerkt door zijn industriële en commerciële dynamiek.

Lefort's stijl, getraind in Schone Kunsten, maakt deel uit van een cruciale periode waarin bankarchitectuur het vertrouwen wil inspireren door de rijkdom en duurzaamheid van materialen. Het gebruik van keramiek en brons, minder gebruikelijk voor dit type gebouw, onthult een verlangen naar singulariteit. Hoewel de nauwkeurigheid van de locatie als "zeer bevredigend" wordt beschouwd (noot 8/10), noemt geen enkele bron de huidige toegankelijkheid voor het publiek, wat een voornamelijk functionele en particuliere roeping suggereert.

Externe links