Eerste werkplek Ve siècle av. J.-C. (≈ 451 av. J.-C.)
Sporen van habitat en silo's gevonden.
Ier siècle
Bouw van het amfitheater
Bouw van het amfitheater Ier siècle (≈ 150)
Gallo-Romeinse periode, vroege architectonische stijl.
Fin du IIIe siècle
Verlaten van het monument
Verlaten van het monument Fin du IIIe siècle (≈ 395)
Einde van de shows en begin van de achteruitgang.
XIIe siècle
Hergebruik als carrière
Hergebruik als carrière XIIe siècle (≈ 1250)
Pieres werd genomen voor de kerk van Sint James.
1987–2005
Zoeken en herstel
Zoeken en herstel 1987–2005 (≈ 1996)
Het opruimen van resten en ontwikkelingen.
16 mai 2013
Registratie voor historische monumenten
Registratie voor historische monumenten 16 mai 2013 (≈ 2013)
Officiële bescherming van de ruïnes.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
De overblijfselen van het amfitheater gelegen aan de Rue Saint-Jacques, Rue du Moulin-à-Huile, Place du Cirque, rue du Cirque en de impasse van Anciens-Arènes (niet-gekadasterde doos, openbaar domein; LX 152 tot 154, 256 tot 268, 272 tot 274, 287 tot 293, 295 tot 298, 320 tot 335, 927, 996 tot 1002, 1005, 1006, 1017, 1018, 1020, 1022, 1024, 1026, 1029, 1030, 1034): registratie bij beschikking van 16 mei 2013
Kerncijfers
Anne (de) Rulman - Architect
Documenteerde het amfitheater in 1628.
Pierre Barral - Architect
Co-auteur van 17de eeuwse plannen.
Oorsprong en geschiedenis
De Béziers arena's, gebouwd in de eerste eeuw in de Romeinse kolonie Colonia Vrbs Julia Septimanorum Baeterrae, maakten deel uit van de Narbonese Galliër. Gelegen ten zuiden van de oude stad, vlakbij het theater, leunden ze gedeeltelijk op de heuvel Saint-Jacques. Hun vertrek vond plaats aan het einde van de derde eeuw en markeerde het einde van hun eerste gebruik als plaats van uitvoering. De site, bezet al in de 5e eeuw voor Christus (trace van habitats, silo's), werd opnieuw in de Middeleeuwen als steengroeve voor lokale constructies, waaronder de kerk van Santiago.
Tussen de 12e eeuw en de jaren zeventig werd het amfitheater gebruikt als steun voor ambachtelijke activiteiten (pottenbakkersovens) en woningen, waarbij de bodem werd versterkt. Middeleeuwse straten, zoals de Rue du Puits des Arènes, trouwen vandaag de dag nog steeds met de curve van zijn resten. Bij de opgravingen van 1987 tot 2005 zijn belangrijke elementen aan het licht gekomen: stappen, vomieten en een annuleergalerij van 3,78 m breed. Deze ontdekkingen bevestigden de 17e-eeuwse architectonische beschrijvingen van Anne de Rulman en Pierre Barral.
Amfitheater met afmetingen 108,3 × 88,6 m, geschikt voor 13.700 toeschouwers. De twee verdiepingen lange gevel van arcades, gedeeltelijk in de rots gesneden, was 17 m hoog. Gebouwd in kleine kalksteen, zijn structuur gecombineerde materiële economie (hergebruik van de heuvel) en functionaliteit (verkeersgalerijen). Er werd geen significante decoratie gevonden, met uitzondering van zeldzame vormen. De overblijfselen, genoemd als historische monumenten in 2013, zijn nu toegankelijk in een openbare tuin op een deel van de arena en cellara.
Recente studies hebben oude aannames over de architectuur gevalideerd, zoals de aanwezigheid van braken aan de uiteinden van de grote as. Het exacte aantal stappen en de volledige regeling van de toegang blijven echter onbekend. Het monument illustreert de Romeinse verstedelijking in Narbonnaise, waar uitvoerende gebouwen een centrale rol speelden in het sociale en politieke leven van de steden.
Mededelingen
Log in om een beoordeling te plaatsen