Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Arenes de Besançon, overblijfselen van een Romeins amfitheater, werden gebouwd in de eerste eeuw in de oude Vesontio, nu Besançon (Doubs). Dit hybride monument, gelegen aan de andere oever van de Doubs in vergelijking met de oude stad, combineert kenmerken van klassieke amfitheaters (zoals in Arles of Nîmes) en "massieve" amfitheaters (zoals in Amiens of Tours). Zijn afmetingen, geschat tussen 122 en 130 meter lang, maken het tot een van de grootste uitvoerende gebouwen van de Romeinse Galliër. Het werd verlaten in de vierde eeuw en werd hergebruikt als necropolis en wijngaard, en diende vervolgens als steengroeve in de middeleeuwen om gebouwen te bouwen zoals de Besançon Citadel.

Het amfitheater, doorzocht vanaf het einde van de 19e eeuw, onthult een originele structuur: gedeeltelijk gebouwd in vlak terrein (zuidoostelijke zijde, bij de Lycée Condé) en ondersteund door de heuvel van Charmont (noordwestelijke kant, Rue Marulaz). Deze architectonische dualiteit vertaalt zich in twee niveaus van archeologie naar het zuidoosten en slechts één naar het noordwesten. De overblijfselen van vandaag zijn beperkt tot delen van muren en treden, voornamelijk tussen Rue Marulaz en Avenue Charles-Siffert. De materialen, bestaande uit puin en grote decoratieve apparaten, getuigen van geavanceerde Romeinse bouwtechnieken.

Gerangschikt als een historisch monument in 1927, werd de site onderworpen aan opeenvolgende bescherming (1947, 2002) om zijn archeologische resten te behouden. De in 1995 door de Inrap uitgevoerde opgravingen hebben bijgedragen tot de reconstructie van het plan en de verhoging van de capaciteit van ten minste 20.000 toeschouwers. Ondanks zijn fragmentarische staat, blijft het amfitheater een belangrijke getuigenis van de romanisering in Franche-Comté, die nu deel uitmaakt van het stedelijke landschap van de wijk Battant, waar een straat nog steeds zijn naam draagt ("straat van Arenas").

De geschiedenis van het monument weerspiegelt ook zijn achteruitgang: verlaten als een plaats van uitvoering, het wordt een bron van materialen voor middeleeuwse en moderne constructies, waaronder de kerk van Madeleine en de vestingwerken van Vauban. De huidige, maar gereduceerde, blijft een overzicht geven van haar verleden belang, terwijl archeologische studies haar rol in de oude Vesontio blijven belichten. Zijn classificatie en registratie onderstrepen zijn erfgoed waarde, ondanks de aanhoudende hiaten in zijn kennis.

Externe links