Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het kasteel van Cinq-Mars-la-Pile, gelegen in het departement Indre-et-Loire in de regio Centre-Val de Loire, vindt zijn oorsprong in de 12e eeuw als feodale vesting gekoppeld aan de seigneury van Saint-Médard (of Cinq-Mars). De eerste getuigde heren, zoals de Geoffroy, Eudes, of Hardouin, verscheen al in de 11e eeuw, maar het was in de 13e eeuw dat de seigneury in handen van L-Isle-Bouchard door huwelijk, met name met Barthélemi III en zijn zoon John I. De laatste, getrouwd met Agnès de Montbazon, consolideerde de seigneuriale lijn tot de 14e eeuw, voordat het landgoed werd doorgegeven aan de Rougé de Derval, vervolgens aan de Châteaugirons in de 15e eeuw.

In 1474 wisselde Jean de Châteaugiron de seigneury uit met Louis I van La Tremoille, burggraaf van Thouars, die het begin markeerde van een periode onder invloed van deze familie en hun erfgenamen, de Husson de Tonnerre, tot het midden van de zestiende eeuw. Het kasteel onderging toen architectonische veranderingen, zoals de reconstructie van de gracht. Zijn geschiedenis nam echter een dramatische wending in 1642: Henri Coëffier de Ruzé, Marquis de Cinq-Mars en Louis XIII's favoriet, werd geëxecuteerd voor samenzwering tegen Richelieu. Als vergelding werd het fort verpletterd, waardoor het slechts bleef zoals de twee overgebleven torens en grachten, geclassificeerd als historische monumenten in 1976.

In de 17e eeuw kwam het landgoed in handen van Martin Ruzé de Beaulieu, staatssecretaris, vervolgens aan zijn erfgenamen, de Coëffier de Ruzé, waaronder de Markies d'Effiat. Na verschillende verkopen werd het kasteel in 1768 door de hertog van Luynes overgenomen, waarna het meerdere keren veranderde van eigenaar in de 18e en 19e eeuw. De elementen die vandaag worden beschermd omvatten de middeleeuwse torens (XIIth De site illustreert zo bijna negen eeuwen geschiedenis, tussen seigneuriële macht, politieke intriges en architectonische transformaties.

Het kasteel combineert architecturale sporen van zijn defensieve oorsprong (Twaalfde eeuwse kerker, 13de eeuwse zuidtoren) en latere toevoegingen, zoals de 16de eeuwse driehoekige spoor of de slapende brug ter vervanging van de oude ophaalbrug. De gracht, die in de renaissance werd gerenoveerd, en de gedeeltelijk bewaard gebleven courtines getuigen van haar strategische evolutie. Ondanks de vernietiging, behoudt de site een belangrijke erfgoedwaarde, geclassificeerd en vermeld als historische monumenten sinds 1976.

Externe links