Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De abdij van Saint-Gildas-des-Bois werd in het begin van de 11e eeuw opgericht door Félix, abt van Saint-Gildas de Rhuys, als onderdeel van een post-vik evangelisatieproject in Bretagne. Met de steun van Simon I van de Roche-Bernard, lokale heer, en monniken los van Redon Abbey, werd het een belangrijk religieus huis. De relikwieën van St Gildas, gemeld door Rhuys, trok pelgrims voor de "kwaad van St Gildas" (folium), versterking van zijn prestige. De vroege kerk, te klein beschouwd, werd aan het einde van de 12e eeuw vervangen door het huidige gebouw, opmerkelijk voor zijn romaanse stilistische eenheid.

In de 15e eeuw nam de abdij het systeem van lof onder Jean Bohier (1492), genoemd door Karel VIII, aan, wat haar achteruitgang markeerde: de abdijen, nu buiten, woonden daar niet meer. Ondanks de godsdienstoorlogen hebben de Mauristen het klooster in het midden van de 17e eeuw opgevoed (1645). In 1790 schafte de Revolutie de abdij af, maar Abbé Gabriel Deshayes kocht de gebouwen om een educatieve gemeente op te richten. De kerk, geclassificeerd als historisch monument in 1994, werd gerestaureerd na de bombardementen van 1944 die de klokkentoren en glas-in-loodramen vernietigden.

De architectuur van de abdij weerspiegelt haar turbulente geschiedenis. De abdijkerk, in ferrorugineuze zandsteen ("russard"), combineert Cisterciënzer tellen met Bretonse invloeden, zoals de grote Renaissancebaai (1533) gefinancierd door Jean V van Bretagne. Het koor (XII eeuw) behoudt 36 17e eeuwse kraampjes, terwijl de capitulaire hal (XV eeuw) en het hek van de monniken (1711) getuigen van het kloosterleven. De hedendaagse glas-in-lood ramen (2007), geïnspireerd door de kinderen van de Salpêtrière, roepen de toewijding aan Saint Gildas, beschermer van de "gek" op.

Externe links