Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Notre-Dame du Val Abbey, opgericht in 1125 door Cisterciënzer monniken uit de abdij Court-Dieu bij Orléans, vestigt zich eerst in een afgelegen gebied aan de rand van het bos van L-Isle-Adam. Deze stichting, tweede in Île-de-France na Preuilly, gaat een eeuw voor de koninklijke abdijen van Royaumont en Maubuisson. De eerste monniken, gehuisvest in korte hutten, ruimden het land op en saniteerden de omringende moerassen. De grote donatie van Ansel I van L-Isle in 1136, bevestigd door Lodewijk VII in 1137, stond het permanente gebouw van de abdij in Val Sainte-Marie toe, wat het begin van de uitbreiding markeerde.

In de 12e en 13e eeuw genoot de abdij zijn apogee onder bescherming van de koningen van Frankrijk en lokale heren zoals die van L-Isle-Adam en Montmorency. Het werd een bevoorrechte begraafplaats voor de nobele families van de regio, beschutting graven concurreren met die van Saint-Denis. De transfer van een carrière in 1156 door Dreux Buffé, seigneur van Méry, startte een uitgebreid wederopbouwprogramma. De abdij herbergt zelfs koninklijke verblijven, zoals die van Filippus VI van Valois (1333, 1338, 1344) en Karel V (1366), alvorens te lijden aan de verwoestingen van de Honderdjarige Oorlog.

De decadentie begon in de 16e eeuw met de introductie van het begin in 1507, ter vervanging van de verkiezing van de abbots. Charles de Villiers de L In 1580 verliet de abt van Arles de Lisy, die Calvinist werd, het klooster, waardoor hij werd afgezonderd door Hendrik III. Deze laatste vertrouwde hem in 1580 toe aan de Feuillants, maar de werkelijke overdracht vond pas plaats in 1611 na de oorlogen van de religie.

In de 17e eeuw was de abdij meer dan alleen een priorij die werd gediend door religieuzen. In 1639 werd een grens en onderzoek van de 2000 hectare grond uitgevoerd op koninklijke orde, waaruit de omvang van zijn erfgoed blijkt, verdeeld over de vlakte van Frankrijk, Parijs en Vexin. Cisterciënzer monniken hadden daar landbouwschuren ontwikkeld, zoals Valdampierre in Noisy-sur-Oise, nog steeds in bedrijf. Ondanks dit erfgoed had de abdij slechts acht religieuzen in 1768, toen zes priesters en één broer in 1790, het jaar van de definitieve sluiting.

De Franse Revolutie markeerde het einde van de abdij: nationaal verklaard in 1790, werd verkocht in 1791 aan een meester Drapier in Parijs, Louis-Nicolas Varlet, voor 58.800 pond. De laatste monnik, dom Nicolas de Sainte-Marie, vertrok in maart 1791 naar Orléans, waar hij in 1807 overleed. De gebouwen, omgebouwd tot steengroeve in 1845 om de wijk Batignolles in Parijs te bouwen, werden gedeeltelijk vernietigd, maar de slaapzaal van de monniken en een galerij van het klooster bleef. Geklasseerd als historisch monument in 1947 en 1965, de abdij is nu een geregistreerde site, open voor bezoekers tijdens Heritage Days of op afspraak.

De 120 hectare groot landgoed, gelegen te paard op Mériel en Villiers-Adam, behoudt opmerkelijke overblijfselen: het gebouw van de monniken (XIIth Middeleeuwse steengroeven, herschikt in kelders en koelers in de 13e eeuw, evenals de ruïnes van de 13e eeuwse molen en Stors molen (XVI eeuw), getuigen van vroegere economische activiteit. Sinds 1988 werkt de Vereniging van Vrienden van de abdij aan de restauratie en culturele animatie, het organiseren van concerten, tentoonstellingen en conferenties.

Externe links