Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De abdij van Saint-Jean-le-Grand, gelegen in Autun (Saône-et-Loire), is een vrouwelijke benedictijnse abdij die tussen 560 en 592 werd gesticht door bisschop Syagre van Autun. Brunehilde, koningin van Austrasia, zou ook hebben bijgedragen aan de bouw in 592 op de ruïnes van een heidense tempel. Gregory of Tours noemt zijn bestaan in 589 al als een vrouwelijk klooster.

De abdij, geplunderd door de Saracenen (732) en de Normandiërs (852), werd herbouwd door Karel de Grote en hernoemd tot Sint John. In de middeleeuwen, speelde het een centrale rol in het religieuze leven van Autun, beschutting relikwieën en het organiseren van processies, zoals de Palms verbinden verschillende heiligdommen van de stad. De benedictijnse nonnen, hervormd in de 18e eeuw, beheerden wijngebieden, waaronder een perceel van de prestigieuze Montrachet.

De huidige gebouwen dateren van de 17e tot de 18e eeuw (4e kwart van de 17e en 1e kwart van de 18e). Alleen de gevels en daken blijven beschermd sinds 1944. Opgravingen onthulden oude fundamenten onder de 12e eeuwse Romaanse kerk. De abdij hield ook middeleeuwse archieven bij, waaronder rekeningen en handelingen in verband met de vaak omstreden verkiezingen voor abdijen.

Een poort, geregistreerd in 1942, en een stenen toren (nu verdwenen) markeerde de locatie. De nonnen hadden seigneuriële rechten, zoals onderdak in hun landgoed, en onderhouden banden met andere abdijen, zoals Maizières bij Beaune. Hun invloed daalde na de Revolutie, hoewel sporen van hun erfgoed (hergebruikte sculpturen, controversiële goudmunt) blijven.

Mondelinge traditie en geschreven bronnen, zoals het Gregorii Register of het werk van Benedictine Martène en Durand (1717-1724), benadrukken haar spirituele en economische belang. De abdij was een plaats van macht, waar abdijen werden gekozen door nonnen voordat episcopale bevestiging, volgens een ritueel bevestigd uit de zestiende eeuw.

Externe links