Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De abdij van Saint-Pierremont, opgericht in 1090 door Lubricus, canon van Metz, werd oorspronkelijk genoemd Standalmont, naar de berg waarop het werd gebouwd. Dit gebied werd door gravin Mathilde in 1096, vervolgens omgedoopt tot Sint Peter Mont in 1103 door paus Pascal II, onder verwijzing naar zijn toewijding aan Petrus. De abdij, verbonden aan de reguliere kanunniken van Saint-Augustin, had een turbulente geschiedenis, gekenmerkt door vernietiging, wederopbouw en hervorming.

In de 15e eeuw bood Yolande de Morey, de weduwe van Simon des Armoises, in 1438 de helft van de schuur van de Sart de Trieux aan de abdij, voltooid in 1449 door de andere helft. De zestiende eeuw werd gekenmerkt door een brand die de kerk in 1574 verwoestte. De abdij, geplunderd en verwoest in 1636, werd in 1625 hervormd door Saint Pierre Fourier, die het in de reguliere canons van Onze Verlosser integreerde. Hoewel de Abbatial titel werd verlaten in 1733, bleef de gemeenschap tot de revolutie.

Vandaag de dag zijn er nog resten van de 18e eeuwse gebouwen, waaronder een omstreeks 1747 gebouwde dovecote die in 1774 is gerestaureerd en sinds 1979 als historische monumenten is aangemerkt. De site behoudt ook de wapens van Abbé Jean Marius (1575-1597) en die van het hertogdom Bar. De abdij illustreert zo bijna zeven eeuwen religieuze en architectonische geschiedenis in Lotharingen, tussen middeleeuwse fundamenten, moderne hervormingen en revolutionaire achteruitgang.

Externe links