Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Guinirvit overdekte oprit, ook bekend als de Kernische oprit, is een megalithische site gelegen aan de oevers van Kernic's Lanse in Plouescat (Finistry). Dit monument, gedateerd uit het laatste Neolithicum, bestaat uit twee parallelle steegjes met een lengte van ongeveer 10 meter, vandaag beroofd van hun bekleding platen. Het is gedeeltelijk ondergedompeld tijdens de vloed en heeft geleden onder mariene erosie en daaropvolgende hergebruik (gateway, ligplaats van boten). Een massieve plaat aan het bed van meer dan 4 ton markeert het einde van de slaapkamer, uitgebreid door een driehoekige cella.

De eerste beschrijvingen van de site dateren uit 1896, toen Paul du Châtellier een "groot megalithisch monument" observeerde, bestaande uit drie rijen stenen, gedeeltelijk geschuurd. In 1912 interpreteerde Alfred Devoir de site als een galerie dolmen met bijbehorende kamers, vergezeld van een steun cromlech. De plannen die rond 1920 door Commander Morel zijn opgesteld, laten verschillen tussen Noord en Zuid zien, mogelijk door traagheid of keuze van vertegenwoordiging. Pierre-Roland Giot kreeg in 1960 de titel van historische monumenten, na een verzoek in 1957.

Twee opgravingen, onder leiding van Yannick Lecerf in 1983 en 1984, hebben de site gedeeltelijk gerestaureerd en veel archeologisch meubilair verzameld, ondanks erosie. Exhumed artefacten omvatten vuursteen gereedschap (gratters, aileron pijl tips), kam-gedecoreerde keramische teasses (Seine-Oise-Marne en Campaniform) en een fibroliet hanger. Ook werden gemiddeld 0,75 m diepe kalvende kuilen en grof kwarts en graniet bestrating ontdekt. Een volgende pen, bestaande uit twee sloten in het noordoosten, suggereert ontwikkelingen na de bouw.

De site illustreert de instandhoudingsuitdagingen van kustmonumenten, die onderhevig zijn aan zowel natuurlijke gevaren (erosie, getijden) als menselijke interventie (hergebruik van stenen, havenfaciliteiten). De indeling in 1960 en de opgravingen van de jaren tachtig maakten het mogelijk om zijn complexe architectuur te documenteren, waaronder een onvolledige peristalith en hulpkamers, en benadrukten zijn rol in begrafenis- en rituele praktijken van het laatste Neolithicum in Bretagne.

De overdekte oprit van Plouescat maakt deel uit van een rijk megalithisch Bretons landschap, gekenmerkt door uitlijningen, dolmens en menhirs. De ligging aan de kust maakt het een bevoorrechte getuige van veranderingen in het zeeniveau gedurende 5000 jaar, zoals blijkt uit de bijbehorende geomorfologische studies. Keramische en lithische ontdekkingen bevestigen de banden met uitgebreide culturele netwerken, waaronder campaniforme culturen en Seine-Oise-Marne, kenmerkend voor het late Neolithicum en Chalcolithicum.

Externe links