Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De overdekte straat van Grand Island, ook bekend als Ty-Lia of Ty-ar-C'horrandoned, is een megalithisch monument gelegen in het centrum van het eiland, in de stad Pleumeur-Bodou (Côtes-d Gerangschikt als een historisch monument sinds 23 januari 1956, het dateert uit het Neolithicum en bestaat uit een begrafeniskamer georiënteerd oost-west, 8,50 m lang en 1,60 m breed. De muren, bestaande uit vier orthostatica in het noorden en vijf in het zuiden (hoogte: 1 m tot 1,40 m), zijn bedekt met twee massieve platen. Een vestibule, nu uitgestorven, ooit uitgebreid de ingang.

De opgravingen in 1866, 1868, 1909 en 1910 onthulden een archeologisch meubilair dat vandaag verloren is gegaan: vier gepolijste bijlen, vuursteentjes, zwarte aardewerken teassen, een bronzen schijf en een ijzeren voorwerp. Deze artefacten suggereren begrafenis en ritueel gebruik door eeuwen heen. De hoge platen rond het monument kunnen de resten zijn van een peristalith (tumulus ondersteuningsstructuur) of van een intern systeem om aardstoten te verdelen.

Volgens de lokale legende, zou deze steeg het huis zijn van de dwergen C'horrandoned. Op volle maanavonden dansten ze met voorbijgangers en voorspelden de toekomst van zwangere vrouwen. Als de tijd de dans verhinderde, dwongen ze bezoekers om de dagen van de week te reciteren op straffe van verdwijning als ze zich uitspraken op zondag. Deze folklore illustreert het symbolische belang van megalieten in prechristelijke Bretonse overtuigingen.

De oprit bestaat uit graniet en ligt dicht bij de oude Rohic groeve. De huidige staat maakt het niet meer mogelijk om de vestibule te observeren zoals beschreven door archeoloog Jean L-Helgouach in 1965. De twee dektafels, variërende diktes (0,05 m tot 0,50 m), beschermen een structuur waarvan de exacte functie (collectieve begrafenis, plaats van aanbidding) gedeeltelijk raadselachtig blijft, bij gebrek aan volledige archieven over opgravingen.

De site is toegankelijk op Grand Island, op ongeveer 10 Rue du Dolmen, Pleumeur-Bodou. Zijn classificatie in 1956 benadrukt zijn erfgoed belang, zowel in de studie van het Armeense Neolithicum als in het behoud van Bretonse mythologische verhalen. De historische bronnen komen voornamelijk uit de werken van Étienne Patte (1918) en uit de enquêtes van het Cultureel Instituut van Bretagne (1991).

Externe links