Oorsprong en geschiedenis
De kerk van Saint-Césaire van Arles, de voormalige conventuele kerk van de Grote Augustijn, werd gebouwd van ~1450 in de wijk Roquette, vervolgens bevolkt door zeelieden, vissers en arme boeren. De Sint Jozefkapel, voltooid in 1479, markeerde de eerste fase van het werk, gevolgd door uitbreidingen in 1492 en 1511. Het koor, gemaakt tussen 1463 en 1477, werd verfraaid na het vuur van 1627 door een achthoekige koepel met lantaarn, terwijl in 1628 een nieuwe, nuchtere westerse gevel werd opgericht. Datzelfde jaar wijdde aartsbisschop Gaspard van Laurens het gebouw onder de dubbele naam van de Maagd en Sint Augustinus, die zijn wederopbouw afdichtte.
Bij de Revolutie werden de klooster- en naburige parochies (Sainte-Croix, Saint-Laurent) als nationale goederen verkocht. In 1826 werd de voormalige Conventuele Kerk, gekocht door de gemeente, de parochie van Saint-Césaire onder impuls van aartsbisschop Pierre-Ferdinand van Bausset-Roquefort, ter ere van Césaire d'Arles (bisschop van 502 tot 543). De negentiende eeuw zag grote veranderingen: bouw van de sacristie in 1843, verbouwing van het koor in 1885 (verdwijnen uit het presbyterium van 1643), en toevoeging van een neo-overweldigende decoratie op de gevel. De kerk, geclassificeerd als een historisch monument in 2014, herbergt nu een Heterogene meubel, uit de geschrapte marine parochies.
Het gebouw, in de zuidelijke gotische stijl, wordt gekenmerkt door zijn vier-span-nave gewelfde doogives, de kapelde onderpanden, en een vooroord overtroffen door een achthoekige koepel. Het klooster, gedeeltelijk bewaard gebleven, is geïntegreerd in de Jean-Buon kleuterschool. De originele bestrating, de vlammen en de gedragen grafschriften, evenals de meubels (herleesbaar, schilderijen uit de 17e tot 19e eeuw, orgel François Mader van 1866) weerspiegelen de turbulente geschiedenis. De kerk is tijdelijk gesloten voor het werk na het vallen van stenen, en blijft een culturele plek (tentoonstellingen, concerten) en liturgische, met een wekelijkse mis en de traditionele middernachtmis van herders.
Het meubilair, gedeeltelijk verspreid tijdens de Revolutie, werd gereconstrueerd met elementen van de voormalige marine parochies, wat de iconografie aan de zee (Vierge des mariniers, Sint Nicolaas, Saint Clement) uitlegde. Onder de opmerkelijke stukken: een 17e eeuws geclassificeerd stenen altaarstuk (Saint Joseph Chapel), een doek van Jean-Baptiste Marie Fouque (Saint Césaire aan het bed van de prefect van Ravenna), en het graf van Honoré Quiqueran de Beaujeu (1638), ridder van Malta, in de kapel van het Heilige Hart. Het in 1992 gerestaureerde Mader-orgel is een van de weinige instrumenten van de 19e eeuw die in de Provence niet zijn gewijzigd.
De 19e eeuwse glas-in-loodramen, waarvan er twee door Charles Guilbert d'Anelle (1875) werden ondertekend, completeren deze collectie. De kapel van Souls-du-Purgatorium herbergt een geklasseerd smeedijzeren hek en een doek van Fouque (1863), terwijl de kapel van Sainte-Anne ex-voto mariniers bewaart, waaronder een uitzicht op de haven van Arles door Fouque. De voormalige ante-chapel van de witte penitenten, nu schoolkantoor, en de overblijfselen van het klooster (noord en west galeries) herinneren aan de monastieke organisatie van oorsprong. De site, een gemeenschappelijk eigendom, is beschermd sinds 2014, waaronder de kerk, de sacristie, de galeries van het klooster en de bodem van het oude klooster.
Mededelingen
Log in om een beoordeling te plaatsen