Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Jacobinklooster van Toulouse, opgericht door de Orde van Predikers (Dominicanen) in de 13e eeuw, is een belangrijk religieus ensemble gebouwd van baksteen. De kerk, het klooster, de capitulaire kamer en de refter illustreren de gotische Languedoc architectuur. Het monument is verbonden met Sint Dominique, stichter van de orde in 1215 in Toulouse, en sinds 1369 herbergt de relieken van Sint Thomas van Aquino, waardoor het een plaats van bedevaart en onderwijs tot de revolutie.

De bouw vond plaats in vier landelijke gebieden: de eerste (1230) bouwde een nuchtere rechthoekige kerk, die het ideaal van Dominicaanse armoede weerspiegelt. Tussen 1245 en 1252, lag het gebouw oostwaarts met een nieuw koor. De derde fase (1275-1292) zag de toevoeging van een gewelfde apsis op 28 meter, ondersteund door een "palm" van 22 aderen, een uniek architectonisch meesterwerk. Ten slotte werd in de 14e eeuw het schip versterkt om het geheel te harmoniseren.

Het klooster, in beslag genomen van de Revolutie, diende als een kazerne en vervolgens als een stal, ondergaan aanzienlijke afbraak (gedeeltelijke sloop van het klooster, vernietiging van de klokkentoren pijl). Teruggekeerd naar de stad in 1865, werd gerestaureerd in de 20e eeuw, met zijn geschilderde decoraties en glas-in-lood ramen, zoals die van Max Ingrand (1955). Tegenwoordig combineert het middeleeuwse erfgoed en culturele roeping, gastvrije tentoonstellingen en evenementen.

De kerk van de Jacobijnen, 80 meter lang, maakt indruk met zijn dubbelschip gedeeld door slanke pilaren, zijn vierpartijen gewelven en zijn minerale palm. Het klooster (1306-1309), met grijze marmeren colonnaden, dient de capitulaire hal, de kapel Saint-Antonin (apocalyptische decoraties) en de refter, een van de grootste van die tijd. Deze ruimtes getuigen van het klooster van de Universiteit van Toulouse tot 1791.

Het barokke mausoleum van de heilige Thomas van Aquino, opgericht in de zeventiende eeuw en verwoest tijdens de revolutie, symboliseerde de rivaliteit tussen Toulouse, Parijs en Fossanova voor zijn relikwieën. De monumentale afmetingen (19 meter hoog) en de polychrome knikkers maakten het tot een juweel, voor de ontmanteling. De relikwieën, overgebracht naar Saint-Sernin in 1791, keerden terug naar de Jacobijnen in 1974, met hun zevende eeuw.

Cijfers als Paus Urbanus V (voormalig Toulousestudent) of Maurice Prin (conservatief gewijd aan 60 jaar restauratie) markeerden zijn geschiedenis. Prosper Mérimée, Hippolyte Taine en Viollet-le-Duc benadrukten de architectonische originaliteit, terwijl Salvador Dalí Santiago El Grande inspireerde. In 1840 werd een historisch monument opgericht, nu belichaamt de site het Dominicaanse geheugen en de culturele invloed van Toulouse.

Externe links