Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Notre Dame de Berteaucourt-les-Dames Abbey, opgericht aan het einde van de 11e eeuw, was een klooster van Benedictijnse nonnen. Volgens de traditie had Gauthier de Pontoise, Abbé de Saint-Martin de Pontoise, een visioen dat de Maagd haar vroeg om daar een religieuze gemeenschap op te richten. In 1092 vestigde hij zich nabij de Nièvre, waar hij een hermitage creëerde en een bron voortbracht, die pelgrims aantrok. Na zijn dood in 1099, namen twee vrouwen, Heleguide (of Helchide) en Godelande, de canonieke inhuldiging van de bisschop van Amiens, Gervin, over en verkregen in 1095. De abdij werd bevestigd door een pauselijke bubbel van Alexander III in 1176.

In de 16e eeuw kwam de abdij onder het regime van lof. Hendrik IV noemde Angélique d'Estrées, zus van zijn favoriete Gabrielle d'Estrées, als abdis, die de abdij koninklijke bescherming gaf. Op dat moment, haar inkomen was meer dan £ 8000, en ze bezat eigendom in ongeveer 50 parochies. De abdijen, populair voor hun aalmoezen, genoten van een seigneuriale rechts boven Berteaucourt, waaronder hoge rechtvaardigheid.

De Franse Revolutie markeerde het einde van de abdij: nationaal verklaard in 1789, het eigendom werd verkocht in 1791. Hoewel gedeeltelijk gesloopt, blijft het voormalige abdijhuis, gebouwd in de 18e eeuw en geclassificeerd in 1995, een overblijfsel. Dit huis, gerestaureerd in 2006-2007 na schade veroorzaakt door een storm, behoudt opmerkelijke architectonische elementen, zoals herschikte pilasters en nette apparatuur. Een deel van de abdijmuur is ook zichtbaar.

De gebroeders Duthoit maakten in de 19e eeuw tekeningen van de overblijfselen van de abdij, nu bewaard gebleven in het Picardie Museum in Amiens. Deze iconografische documenten tonen de historische betekenis van de site. Tot de opmerkelijke abdijen behoorden Heleguide (oprichter in 1095), Godelande (bevestiging van privileges in 1108) en Angélique d'Estrées, wiens band met Henri IV de politieke climax van de abdij markeerde.

De abdij had een abdijkerk, waarvan de helft werd afgebroken na de Revolutie, de andere nu dienst als parochiekerk. De site omvatte ook agrarische bijgebouwen (molen, boerderij, pers) en gemeenschappelijke ruimtes zoals een washuis en een binnenplaats. In 1796 werden de kloostergebouwen verkocht en vernietigd, met uitzondering van het abdijhuis, dat in 1842 gedeeltelijk werd geamputeerd.

Externe links