Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De basiliek van Saint-Maurice d'Epinal, gelegen in de Vogezen, vindt zijn oorsprong in de 10e eeuw toen bisschop Gérard de Toul een eerste kerk op verzoek van Thierry I van Metz, lokale heer richtte. Deze religieuze plek, oorspronkelijk gewijd aan Saint Maurice, verwelkomde zowel Benedictijner monniken als gelovigen. Een wonder zou de vertaling markeren van de relikwieën van de heilige Goery, gemeld door de bisschop en columnist Widric. In het zuiden voltooiden een klooster en de eerste Spinalische begraafplaats (de huidige plaats van zijn) het geheel. In het midden van de 11e eeuw installeerde bisschop Adalberon II Benedictijner nonnen daar onder het beschermheerschap van Saint Goery, ter vervanging van de vermiste monniken.

Een grote wederopbouw vond plaats in de 11e eeuw onder impuls van paus Leo IX, die een nieuwe Romaanse kerk inwijdde. De muren van het schip, nog steeds zichtbaar vandaag, dateren uit deze tijd, terwijl de onderkant is toegevoegd in de dertiende eeuw. Deze eeuw zag ook de vervanging van nonnen door een hoofdstuk van kanonnen, dat duurde tot de revolutie. Het koor is opnieuw ontworpen, een noordelijke poort (bekend als "de ingang van de burgerij") wordt geopend, en het gewelfde schip. De kerk, opnieuw parochie, herbergt een altaar gewijd aan de gelovigen aan de oostkant.

In de 19e eeuw voerden Abbé Boullangier en architect Léon Charles Grilllot een grote restauratie uit na het klassement van 1846. De belforttoren is voorzien van een neo-Romeinse poort, en werken behouden de gekerfde decoratie van de burgerlijke poort (XIII eeuw), gedeeltelijk verwoest in 1793 maar gerestaureerd onder de leiding van Émile Boeswillwald. Op 20 februari 1933 werd de kerk verheven tot de rang van kleine basiliek door paus Pius XI, die haar spiritueel belang onderstreepte. Latere restauraties in de 20e eeuw benadrukken zijn architectonische eigenaardigheden, zoals de gedesoriënteerde apsidiolen of de relikwieën van de heilige Goery, Auger en Maurice d'Agaune.

Het gebouw onderscheidt zich door zijn refrein met gedesoriënteerde apsidiolen (45° ten opzichte van de as), een zeldzaamheid in de Romaanse kunst vergelijkbaar met sommige kerken in Champagne of Bourgondië. Het portaal van de bourgeois (XIIIe), versierd met sculpturen waaronder een Maagd met een polychroom Kind, getuigt van haar dubbele rol: ingang van parochianen (noord) en kanonnen (zuid, via het klooster). De massieve toren (30 m), met zijn wenteltrap en belfort, domineert de stad. Binnenin illustreert een 18e-eeuws orgel, relikwieën en een schilderij van Nicolas Bellot (XVIIe) dat de Passie vertegenwoordigt zijn rijke erfgoed.

De basiliek belichaamt bijna duizend jaar religieuze en stedelijke geschiedenis. Eerst Benedictijner klooster, dan collegiaal van kanonnen, het wordt parochiekerk voordat de verhoging in basiliek. De architectuur combineert romaanse invloeden (Nef van de XIde) en gotische invloeden (voûts, portal), terwijl de decoraties zoals de gesneden hoofden bewaard in het Musée d'Epinal herinneren aan het middeleeuwse verleden. Al in 1846 gerangeerd, blijft het een symbool van het bisdom Saint-Dié en een getuigenis van Lorrain vroomheid, tussen relikwieëncultus en gemeenschapsleven.

Externe links