Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Bibliothèque nationale et universitaire de Strasbourg (BNU) werd opgericht na de tragische vernietiging van twee bibliotheken in Straatsburg in 1870, tijdens de bombardementen op de tempel Neuf kerk tijdens de Frans-Pruisische oorlog. Deze collecties, met meer dan 300.000 delen, waaronder waardevolle middeleeuwse manuscripten zoals Hortus deliciarum d'Herrade de Landsberg, werden tot as gereduceerd. In het licht van deze ramp werd door Karl August Barack een internationale oproep tot donaties gelanceerd, waardoor in 1871 een fonds van 200.000 boeken snel kon worden gereconstrueerd. De bibliotheek, oorspronkelijk geïnstalleerd in het Rohan Palace, nam de naam Kaiserliche Universitäts- und Landesbibliothek zu Strasburg (KULBS) in 1872 onder auspiciën van het Duitse Rijk.

Het huidige gebouw, van de Italiaanse neo-renaissance stijl, werd tussen 1889 en 1894 gebouwd op de Kaiserplatz (nu Republiek) door architecten August Hartel en Skjold Neckelmann. Het werd een symbool van het Duitse cultuurbeleid in de Elzas, met prestigieuze geschenken zoals 40.000 boeken uit de Königsberg Bibliotheek (vernietigd in 1945) of 4.000 delen uit de persoonlijke collectie van keizer William I. Onder leiding van Julius Euting is de BNU gespecialiseerd in religieuze en oosterse wetenschap, die een van Europa's rijkste fondsen op deze gebieden vormt. De hybride status, zowel nationaal als universiteit, werd behouden na 1918 ondanks de terugkeer van Elzas naar Frankrijk.

De Tweede Wereldoorlog markeerde een nieuwe tragedie voor de BNU: in 1939 werden 1,5 miljoen volumes geëvacueerd naar Clermont-Ferrand en de kastelen Puy-de-Dôme om aan de bombardementen te ontsnappen. Ondanks deze voorzorgsmaatregelen verloren 500.000 boeken (vernietiging, diefstal, censuur), waaronder medische collecties opgeslagen in Barr. Het gebouw in Straatsburg, dat in 1944 licht beschadigd raakte, zag ook zijn Wilhelmiaanse interieur ontmanteld tijdens de naoorlogse renovaties (1951/1956). Deze gebeurtenissen versterkten echter haar erfgoedroeping met unieke holdings zoals papyrus (5.200 documenten) en 6.700 manuscripten, waaronder werken van Goethe en Hans Arp.

Sinds de jaren 2000 is de BNU begonnen met een groot moderniseringsproject, het BNU Nouvelle-project, met een budget van 61 miljoen euro. De werken (2010 Het gebouw, geclassificeerd als een historisch monument in 2004, heropend in 2014 met een gebied gewijd aan open access collecties vermenigvuldigd met zes. Vandaag de dag blijft de BNU de op één na grootste bibliotheek in Frankrijk door de omvang van haar fondsen en een centrum van uitmuntendheid voor de geesteswetenschappen, de Germaanse en religieuze studies.

De BNU onderscheidt zich ook door haar digitale inzet, met projecten zoals Numistral, haar online erfgoedbibliotheek, of partnerschappen met Wikimedia Frankrijk om Elzaser erfgoed te verspreiden. De gedigitaliseerde collecties, toegankelijk via portalen zoals Alsatica of Europeana, omvatten loopgravenkranten uit 1914 In 2020 werd zijn statuut bevestigd door een decreet waarbij het werd gekoppeld aan de Universiteit van Straatsburg, met behoud van zijn administratieve autonomie en zijn rol als conservator van de Rijn geschreven herinnering.

Het gebouw combineert architectural een monumentale gevel, geclassificeerd, met interieurs herontworpen om moderniteit en erfgoed te verzoenen. De centrale koepel, symbool van de bibliotheek, werd bewaard tijdens de werken, terwijl reflecterende metalen elementen werden toegevoegd om het zenitale licht te verspreiden. Met 81 lineaire kilometer rekken na verlenging, de BNU blijft haar collecties te verrijken (25 000 documenten per jaar) en te bevestigen haar internationale bereik, met name in de Rijn en Europese universitaire netwerken.

Externe links