Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

La borie de Savanac is een historisch monument gelegen in de gemeente Lamagdelaine, in de Lot (Occitanie). Dit middeleeuwse landpaleis, typisch voor de omgeving van Cahors, onderscheidt zich door zijn vierhoekige organisatie rond een centrale binnenplaats. De gebouwen, gebouwd tussen het einde van de 13e en het begin van de 14e eeuw, combineren verschillende materialen: baksteen voor de noordelijke vleugel (de oudste, met gemineerde ramen en gebroken bogen), en steen-stenen metselwerk voor de westelijke vleugel en de hoektoren. Een binnenplaats in eerste instantie sloot de binnenplaats naar het oosten, terwijl een poort met een barrière gat suggereert een tweede behuizing naar het westen, nu uitgestorven.

Het gebouw weerspiegelt een evolutie in verschillende fasen: de noordelijke vleugel, gedateerd de tweede derde of tweede helft van de 13e eeuw, gaat voor de toren en het westelijke huis, gebouwd op het scharnier van de 13e en 14e eeuw. Deze defensieve en residentiële elementen wijzen op een hoge sociale status, hoewel de archieven burgerlijke eigenaren zoals Sabazac's familie noemen, die de vesting in 1314 aan Sicard de Jean overdroegen. In 1374 werd Bertrand Metge, Damoiseau, geciteerd als Lord of Savanhac, en benadrukte het voortbestaan van een lokale adel. Het landgoed ging in 1463 naar Collège Pélegry de Cahors.

Architectureel combineert de borie agrarische, pastorale en defensieve functies, kenmerkend voor de Quercy eigenschappen van de tijd. De ramen met stenen netwerken, de bewaard gebleven schoorstenen (inclusief een met overloop doos), en de latrines geïntegreerd op de vloeren van de toren tonen relatief comfort voor landelijke aristocratie. De site werd op 27 mei 1993 als historische monumenten vermeld, waarbij de waarde van het erfgoed werd erkend als een bewaard gebleven voorbeeld van middeleeuwse Quercy-bories, vaak gekoppeld aan stedelijke families in Cahors die lokaal recht uitoefenen onder het gezag van de heren van Laroque-des-Arcs.

De archeologische en tekstuele bronnen (Gilles Séraphin, Valérie Rousset) onderstrepen hun rol in het laat feodale landschap, waar deze secundaire residenties zowel als economische centra als versterkte schuilplaatsen dienden. Hun studie werpt licht op de sociale dynamiek tussen opkomende bourgeoisie en kleine landelijke adel, in een gebied gekenmerkt door de Honderdjarige Oorlog en seigneuriële spanningen. De Savanac borie, met zijn vier latere 19e-eeuwse gebouwen, illustreert ook de duurzaamheid van deze structuren tot de moderne tijd.

Externe links