Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Bostfranchet Castle, ook bekend als Beafranchet Castle, is een versterkt gebouw gelegen in Saillant, Puy-de-Dôme. De naam komt van "bost" (hout) en "francha" (gratis), die de middeleeuwse oorsprong weerspiegelen. In de 12e eeuw, bezet door de Pelet familie, afkomstig uit Narbonnais, werd het de wieg van de Beafranchet afkomst. Een gentilhommière wordt versterkt onder Karel I, hertog van Bourbon en Auvergne, met muren, torens, nissen en sloten.

Het gebouw bestond uit twee verdiepingen, twee torens en twee schalen op de oostmuur. Op de begane grond bevond zich een gewelfde kelder in het westen en een keuken in het oosten, terwijl de edele verdieping bestond uit twee kamers met open haarden, waaronder een ingericht met een wapen dat nu weg is. In 1636 verkocht Antoine de Beaufranchet, getrouwd met Bonne Rochette, het kasteel in 1641 aan Jean Calemard, aanklager bij Viverols, voor 12.000 pond. De eigendom gaat vervolgens door naar de familie van het Wiel tot de Revolutie, gedurende welke tijd het wordt in beslag genomen en teruggegeven.

In de 19e eeuw veranderde het kasteel meerdere malen van hand. In 1805 werd Pierre Pourrat-Mathias, een advocaat en burgemeester van Ambert, eigenaar van het bedrijf en verkocht hem in 1821 gedeeltelijk. Jean Missonnier verwierf het grootste deel van het land in 1826 en ontmantelde uiteindelijk het kasteel voor zijn stenen tussen 1883 en 1894. In 1895 kochten de afstammelingen van Beafranchet de ruïnes en aangrenzende boerderij, die ze tot 2020 bewaarden. Vandaag de dag is er slechts één geruïneerde toren en een boerderij gebouwd op de site van het oude kasteel.

Onder de opmerkelijke overblijfselen draagt een oude steenput op de centrale binnenplaats nog sporen van het wapenschild van de familie Beafranchet. De site behoudt zo een fragmentarisch geheugen van zijn middeleeuwse verleden en zijn rol in de lokale geschiedenis, met name als de wieg van generaal Desaix, afstammeling van Amable de Beaufranchet. De oude archieven en foto's, zoals die van Felix Thiollier (1860-1870), getuigen van zijn verloren architectuur.

Externe links